Leven vanuit authenticiteit, hoe doe je dat?

Leven vanuit authenticiteit, hoe doe je dat?

Leven vanuit authenticiteit, hoe doe je dat?

Ik ben - authentiek leven

 Authentiek leven. Altijd en overal trouw zijn aan jezelf. Jezelf door en door kennen en volledig accepteren en omarmen, zowel je lichte als je donkere kanten. Het klinkt fijn, maar hoe doe je dat? Kun je wel volledig loskomen van je ego en je angsten?

Door te leven in harmonie met wie je bent zeg je eigenlijk elke dag: “Ik ben” (of “I am”). Niets meer, niets minder.

Als je niet authentiek leeft, als je jezelf elke dag vergeet, wegcijfert of klein maakt, zeg je het tegenovergestelde: “Ik ben niet” (“I am not”).

Ook als je je elke dag groot maakt, dweept met status, spullen of geld, zeg je niet “Ik ben”, maar “Ik ben beter”, “Ik ben sterker”, “Ik ben rijker”. Iemand die constant in vergelijking met een ander leeft, leeft niet authentiek en zal altijd een leegte blijven ervaren die weer gevuld wordt met nog meer macht, spullen of geld.

Nou is dat oké hoor. Leef hoe je wil leven.

 

Ook met angst of een groot ego kun je oud worden.

 

Weet wel dat hoe jij leeft jouw realiteit is. Je leeft een leugen in plaats van jouw waarheid. Al is er niks mis met een mooie auto of een vette bankrekening, ik heb ze toch liever als gevolg van een succesvol, authentiek leven dan als invulling van een leegte.

Ik ben.

Als je dat niet kunt zeggen, zeg je iets anders. En al het andere dat je kunt zeggen is iets dat minder is dan jij (angst) of groter is dan jij (ego). Angst en Ego zijn twee kanten van dezelfde medaille.

Ego zegt: “Ik ben superieur”, waarmee je jezelf beter of belangrijker maakt dan anderen.
Angst zegt: “Ik ben inferieur”, waarmee jij je eigen licht dimt.
Je bent niet mooi genoeg.
Niet slim genoeg.
Niet goed genoeg.

Je gedachten gaan braaf mee in je keuzes. Ze zullen altijd jouw keuzes bevestigen. Ego en angst kunnen in één en dezelfde persoon leven, zo sterk en creatief is jouw geest. Voor het een voel je je TE GOED, voor het ander ben je NIET GOED GENOEG. Als je geest niet in balans is in “Ik ben”, altijd schippert tussen te goed en niet goed genoeg, tussen ego en angst, wordt ze makkelijk gevoed wordt met de verkeerde gedachten.

Voel je hoe eenvoudig het leven wordt als ‘ik ben’ genoeg is? Geen concessies, geen overtreffende trap. Gewoon ZIJN.

 

Wat helpt je om meer vanuit authenticiteit te leven?

 

Hoe kom je dicht bij jezelf en waar vind je de kracht om die koers te blijven varen?

Voordat ik inga op welk innerlijk werk jij kunt doen, wil ik je twee dingen meegeven. Het feit dat je dit leest en je bewust bent van het geluk dat schuilt in zelfacceptatie, dat je snapt dat er een essentieel verschil is tussen “Ik ben” en “Ik ben niet”, heb je het proces al in gang gezet. Meer vanuit authenticiteit gaan leven betekent niet dat je harder moet gaan werken, integendeel. Het gaat over loslaten, accepteren en omarmen. Er volgt straks geen to do-lijst die je kunt afwerken om gelukkig te worden.

 

Het leven is altijd work play in progress

 

Probeer te doorgronden hoe het spel tussen jouw authentieke Zelf en je angsten/ego werkt in je hoofd. Besef dat gedachten je ego en je angsten voeden.

Het tweede waar ik je op wil wijzen is dat je omgeving veel invloed heeft op hoe jij over jezelf denkt. Zorg ervoor dat je een ondersteunende en liefdevolle achterban hebt. Omring je met mensen die jou helpen om te durven blijven luisteren naar je hart, je intuïtie en je enthousiasme.

Neem afscheid van mensen die jou continu klein houden, bekritiseren en niets brengen. Je komt mensen in je leven tegen om iets van te leren of om iets mee te delen, en op enig moment is dat klaar. Mensen gaan weg, vriendschappen bloeden dood. Prima.

 

Hoe ga je authentiek leven?

 

Het enige wat jij hoeft te DOEN is je geest tot rust te brengen. Grond jezelf in wie je werkelijk bent, eenvoudigweg door te ZIJN. Snap je nu waarom zoveel mensen, ook de mensen met de stampvolle agenda’s, elke ochtend de tijd nemen om te mediteren? Om te schrijven over wie ze zijn en wat belangrijk voor hen is?

In de stilte van de ochtend is het makkelijker aarden.

Het helpt je om de dag die voor je ligt bewuster te ervaren, zonder ego of angst. We verliezen onszelf snel in de chaos van de dag, maar als je ’s ochtends even een check-in bij jezelf gedaan hebt, herken je sneller de gedachten die met angst of ego te maken hebben.

, denk je dan, daar heb je die kleine gluiperd, die gedachte die ervoor zorgt dat ik weer in paniek raak, zoals ik vorige week ook deed in deze situatie. Gaat nu niet gebeuren. Of je voelt een weerstand als een irritante collega met een idee komt. Voel ik nou die weerstand omdat ik die collega zo irritant vind, of is het idee gewoon slecht?

Door met jezelf in gesprek gaan over de emoties die je voelt, kun je steeds makkelijker bij je authenticiteit blijven en angst en ego op de reservebank laten zitten. Je durft dan echt te gaan staan voor wat je vindt.

Natuurlijk lukt dit niet in één keer. Authenticiteit moet je oefenen. Je leeft al jaren met je angsten en je ego, die laten zich echt niet zomaar bij het grofvuil zetten. En met sommige angsten of ego-dingetjes kun jij prima leven, je bent er een beetje mee vergroeid en ze zitten je, bewust of onbewust, niet in de weg. Waarom zou je iets aan een spinnenfobie doen als je er zelden eentje tegenkomt?

 

Authentiek leven kun je oefenen

 

Focus niet op je angsten en je ego, want van aandacht groeien die krengen alleen maar.

Oefen gedurende de dag op het grootste obstakel op de weg naar authentiek leven: oordelen. Er is niets zo snel als een oordeel. Binnen een seconde vinden we al iets van iemand. Oefen op niet oordelen.

 

Oordeel niet over anderen

 

Ga er altijd vanuit dat de persoon voor je je gelijke is en dat jij hun gelijke bent. Niemand is minder dan, niemand is meer dan.

 

Oordeel niet over jezelf

 

Weet je hoe vaak ik vroeger tegen mezelf zei: “Hè, stomme koe.” “Trut, nou doe je het weer.” “Lekker slim dit, Smitt, ben je nou echt zo dom?”

Als ik dit tegen iemand anders eruit zou flappen, zou ik me kapot schamen en direct mijn verontschuldigingen aanbieden. Maar het tegen mezelf zeggen is oké? Waarom kan ik anderen wel vergeven voor een fout, maar mezelf niet? Wees milder voor jezelf, dan word je ook milder voor de wereld om je heen. En dat krijg je terug.

 

Wees mild naar jezelf toe

 

Je bent genoeg. Je bent precies goed, zoals iedereen precies goed is. Ook de mensen die zichzelf beter voelen dan anderen – ga ervanuit dat achter dat grote ego een mens zit dat precies zo goed is als jij. Ja, ik weet het, het is moeilijk oefenen op dat soort mensen. Maar ze zijn een cadeautje van de school of life.

Zeg eens hardop tegen jezelf: “Ik ben” of “I am”.

Voel je hoeveel kracht en rust er schuilt in die twee kleine woordjes? Het voelt krachtig omdat het waar is. En het is waar omdat jij krachtig bent, daarom voel je iets bij die twee woorden.

“Ik ben niet” voelt anders. Beetje leeg, triest zelfs. Ook als je zegt: “Ik ben niet minder dan jij.”

Kies voor “Ik ben.” Dat doe ik ook.

 

Schrijfoefening:

Maak een lijstje van positieve affirmaties met “Ik ben”. Maak daarbij wel onderscheid tussen iets dat je bent en dingen die je zijn overkomen of die tijdelijk zijn.

Bijvoorbeeld:
Ik ben waardevol
Ik ben groei
Ik ben vrij
Ik ben moeder

Etc.

En niet:
Ik ben gescheiden
Ik ben jarig
Ik ben blondine

Spreek ze een aantal dagen hardop uit, ’s ochtends na het schrijven. Voel je de kracht en de waarheid die erin schuilt?

Wil je op de hoogte blijven van de cursussen en workshops van Durf te schrijven? Laat je e-mailadres achter, dan ontvang je schrijftips en updates.

Waarom je saaie herinneringen toch moet opschrijven

Waarom je saaie herinneringen toch moet opschrijven

Waarom je saaie herinneringen toch moet opschrijven

‘U spreekt met Smitt.’
‘Dag opi, u spreekt ook met Smitt.’
‘Hé, dag Eva.’ Zijn stem klinkt zachter, warmer.
‘Wat ben je aan het doen?’
‘Ik was net een broodje aan het roosteren voor oma. Moet jij niet naar school?’
‘Ik was op school maar nu ben ik vrij. Op woensdagmiddag ben ik toch altijd vrij. Ik wou vragen of ik koekjes mag komen bakken met oma.’
‘Ik zal het even vragen.’ Ik hoor hem de hoorn van zich afhouden. ‘Evie! Kan Eva straks koekjes komen bakken?’
Op de achtergrond klinkt oma. ‘Wie is dat?’
‘Eva.’
‘Wie?’
‘EVA!’
Geruis. Dan klinkt de doorrookte stem van oma: ‘Dag Eva.’
‘Dag oma.’
‘Wou je langskomen? Moet je niet naar school?’
‘Ik ben vrij, oma. Woensdagmiddag. Dus wil ik graag koekjes met je bakken.’
‘Oh, dat is leuk. Volgens mij hebben we niets. Willem, hebben wij iets vanmiddag?’

 

Het verhaal houdt hier op.

 

Spannender wordt het namelijk niet.

Er is geen clue, geen spanningsboog, geen plot. Er komt niets meer wat dit verhaal interessant kan maken voor een lezer. Het is namelijk gewoon de saaie waarheid – zo verliepen de telefoongesprekken met mijn opa en oma. Opa nam op en oma griste ergens halverwege het gesprek de telefoon uit zijn handen.

 

Waarom schrijf ik het dan op?

 

Omdat ik dan de stem van mijn opa weer hoor. Hij is al 20 jaar dood, maar ik weet nog precies hoe hij klonk. Zijn stem vergeet ik nooit. Die van mijn oma ook niet, trouwens.

Mien Bakgraag aan de telefoonDoor herinneringen als deze op te schrijven beleef ik de scènes opnieuw. Ik hoor hun stem, zie de woonkamer, met de crèmekleurige, wollen vloerbedekking. De koperen plantenbak met vetplanten. De draaistoel van opa, de glaskunstverzameling van oma. De grijze PTT-telefoon met draaischijf en kronkelsnoer bij het raam, ingeklemd tussen de radiator en de lichtbruine leren bank.

De veertig jaar tussen dit beeld en vandaag zijn verdampt. Ik bén bij mijn grootouders, ik hoor ze, ik zie ze.

Schrijven brengt ze terug, al is het voor even.

 

 Soms is dat het enige wat ik wil. Gewoon weer even dat zorgeloze zevenjarige meisje zijn, in Uitgeest. Koekjes bakken met oma. Op de stang bij opa, fietsend naar de Spar voor een rolletje Mentos. Memory spelen aan de ronde eettafel met het witte formicablad. Slakjes vangen in de tuinvijver. 

Herinneringen. Door erover te schrijven beleef je ze opnieuw. Voor een ander zijn het saaie verhaaltjes, voor jou zijn het bijzondere momenten die je een warm gevoel geven.

 

Niet alles wat je schrijft hoeft gelezen te worden door een ander.

 

Sterker nog, je kunt beter altijd eerst voor jezelf schrijven en daarna pas besluiten of je het verhaal deelt met de wereld. Schrijven met een kritisch zeikwijf op je schouder dat de hele tijd zegt: ‘dit vinden mensen niet interessant’, ‘dit is niet goed genoeg’ of ‘dit gaat nergens over’ zorgt ervoor dat je alle plezier in schrijven verliest en niet meer zult ervaren hoe troostend en bevrijdend schrijven kan zijn.

 

Vanochtend dacht ik aan mijn opa en hoe hij altijd de telefoon opnam. ‘U spreekt met Smitt’ zei hij dan. Als kind vond ik dat gek, want ik heette ook Smitt. Als iedereen in de familie zo de telefoon opnam, wist je toch nog niet wie je aan de lijn had?

‘U spreekt met Smitt.’ Ik schreef het zinnetje op en het telefoongesprek ontvouwde zich op papier. Daar waar het verhaal hierboven stopt, is ook waar mijn behoefte om erover te schrijven ophield. Ik had mijn grootouders weer even gehoord, gevoeld zelfs. Het was goed zo. 

Dag lieve opa en oma.

Meestal schrijf ik dit soort herinneringen op in mijn Morning Pages-schrijfboek, alleen voor mezelf. Waarom ik er dan nu toch een blog van maak? Weet ik veel. Waarschijnlijk omdat ik hoop jou ermee te inspireren. Je te helpen om de waarde van je eigen herinneringen in te zien. Of je ze nu deelt met de wereld of lekker voor jezelf houdt. 

Welke herinnering zou jij nog wel eens willen herbeleven?

Schrijf je ze wel eens op? Ik hoor het graag van je hieronder in de comments.

De herinnering zelf mag je ook delen. Of niet, dat bepaal je lekker zelf.

Microdoelen: hoe je met een klein vinkje grote doelen behaalt

Microdoelen: hoe je met een klein vinkje grote doelen behaalt

Microdoelen: hoe je met een klein vinkje grote doelen behaalt

Ik ben jaloers op mensen die groot durven te dromen. Die grote stappen durven zetten. Mij lukt dat niet.

Neem het schrijven van een boek. Dat is een concreet doel voor mij, maar zo groot en allesomvattend, dat ik niet weet waar te beginnen. Na veel lezen, over doelen stellen en behalen, over reptielenbrein en gewoonten, over wilskracht en doorzettingsvermogen, weet ik nu wat ik moet doen. Kleine stapjes. Kaizen. Microdoelen. Een microdoel is een kleine, gerichte actie richting een groot doel. Het kost weinig tijd en moeite, maar levert op lange termijn veel op. Als een groot, roze spaarvarken dat zich langzaam maar zeker vult.

Het probleem met doelen is dat ze vaak niet concreet zijn. ‘Ik wil meer schrijven,’ hoor ik minstens zes keer per week van mensen om me heen. Maar wat is meer? Meer dan wat? Hoe vaak schrijf je nu? Zijn dat drie regels of drie pagina’s? Wanneer ben je tevreden? Wat is je échte, grote doel? Welk verlangen zit daarachter? Zelf had ik ook zo’n vaag doel, in de herfst van 2016. Ik wilde meer lezen. Ik hou van lezen maar de boeken naast mijn bed verloren het elke avond van Netflix.

 

 

 

 

Totdat ik een microdoel stelde, gericht op het lezen van twee boeken per maand. Dat leek me al een hele uitdaging. Ik rekende uit dat ik dan minstens vijftien minuten per dag moest lezen – en niet te dikke boeken moest uitkiezen. Dat kwartiertje lezen ‘s ochtends gaf me een voldaan gevoel. Niet alleen omdat ik het lezen zo leuk vond, maar ook omdat ik elke dag mijn doel haalde. Daardoor hield ik het vol en bouwde ik het zelfs uit, naar een halfuur.

Ik lees nu elke week een boek. Soms wel twee. Dat leek me onmogelijk toen ik begon. Nu weet ik niet beter. Ik lees minstens een uur per dag. Het doel voor 2018 is honderd boeken per jaar. Honderd boeken: dat klinkt niet meer als een microdoel. Toch gaat het me lukken.

Met andere doelen werkt het ook. Ik wilde een sterker lichaam, maar drie keer in de week naar de sportschool gaan, hield ik niet vol. Dus stelde ik een microdoel. Elke ochtend, thuis, deed ik push-ups. Elke dag eentje extra. Na een maand deed ik er lachend dertig. Ik voegde er buikspieroefeningen aan toe, en squats. Het werkt geweldig. Nog even en ik start een fit girl Instagram-account.

 

“Kleine acties leveren na een jaar meer resultaat op dan grote voornemens die nooit van de grond komen.”

 

Om je te helpen onthouden om elke dag dat kleine stapje te nemen, kun je hier gratis een aftelkalender downloaden.

Succesvol ondernemen: waarom ook een zzp’er zich als leider moet gedragen

Succesvol ondernemen: waarom ook een zzp’er zich als leider moet gedragen

Succesvol ondernemen: waarom ook een zzp’er zich als leider moet gedragen

Succesvoller ondernemen dankzij Extreme ownership - Jocko WillinkIk las het boek Extreme Ownership: how U.S. Navy SEALs lead and win van ex-Navy SEAL Jocko Willink. Natuurlijk zo Amerikaans als je mag verwachten, maar ik haalde er een paar mooie inzichten uit over (persoonlijk) leiderschap en succesvol ondernemen die ik graag met je deel.

Willink vertelt in het boek hoe de leiderschapslessen die hij leerde als SEAL-leider in o.a. Irak ook relevant zijn voor business leaders. Ook in het zakenleven geldt: geen leider zonder team, geen team zonder missie.

De kwaliteit van je team is het belangrijkst – je bent maar zo goed als de man of vrouw achter je. Verder kun je veel zeggen over soorten leiders, maar volgens Willink zijn er maar twee soorten: effectieve leiders en ineffectieve leiders. Effectieve leiders leiden hun team naar de overwinning, ineffectieve leiders niet. Zo simpel is het.

Willink trapt met zijn vereenvoudigingen regelmatig een open deur in. Toch houd ik er ook van om de werkelijkheid af en toe te versimpelen en zo de essentie van het ondernemerschap weer even helder te krijgen. Wat wil ik, wie zet ik in mijn team, wat is ons doel en hoe gaan we dat bereiken?

 

Succesvol ondernemen: hoe word ik een effectieve leider?

 

Willink omschrijft de effectieve leider als volgt:

  • Is bescheiden genoeg om fouten te erkennen en toe te geven
  • Neemt altijd alle verantwoordelijkheid (extreme ownership)
  • Maakt direct een plan om de fouten te herstellen
  • Gelooft oprecht en volledig in de missie
  • Focust op de missie en op hoe hij/zij die het best kan volbrengen
  • Wordt niet gedreven door zijn/haar ego of persoonlijke agenda’s

Zeker dat laatste punt vind ik sterk. Je ego loslaten is inderdaad nodig om te groeien als mens en als ondernemer. We laten ons vaak in de waan van alledag leiden door onzekerheden en belemmerende overtuigingen. Die zien we weerspiegeld in onze acties en zo raken we van ons missiepad af. Zonde. #ego #missie #loskoppelen

 

“Often, the most difficult ego to deal with is your own. Be confident, not cocky.”
– Jocko Willink

 

Willinks boek is opgedeeld in drie delen:
1. Winning the war within
2. The laws of combat
3. Sustaining victory

Die eerste herken ik meteen. Het grootste gevecht voer je altijd met jezelf. Daarom schrijf ik elke ochtend, om mezelf nog beter te leren kennen. Ik zie wanneer ik weer verzand in succesondermijnend gepieker en oeverloos geklooi met zaken die niets met mijn ‘missie’ te maken hebben. Dankzij dat bewustzijn kan ik mezelf snel weer vlottrekken zodat ik terug op koers kom. Door te schrijven ontwikkel ik kennelijk de leider in mij. Ik neem mijn verantwoordelijkheid, verschuil me niet achter excuses en smoezen. Het is mijn bedrijf en ik ben verantwoordelijk voor alles. Extreme Ownership.

 

Verantwoordelijkheidsgevoel vraagt om persoonlijk leiderschap

 

Verantwoordelijkheid, dat is vaak waar startende ondernemers van schrikken.
Zeker degenen die voordat ze zzp’er werden in loondienst werkten. Plotseling zijn ze zelf overal verantwoordelijk voor. Ze kunnen zich niet meer verschuilen achter collega’s, andere afdelingen of bedrijfsbeleid. Een heftige eye-opener die veel nieuwbakken ondernemers onzeker maakt of verlamt.

Toch zul je die verantwoordelijkheid voor alles in en rond je bedrijf moeten nemen om ermee te leren omgaan. Zorg ervoor dat je je zaakjes goed op orde hebt. Je facturatie, je voorwaarden, je manier van werken, je communicatie, je marketing, ALLES.

Zodra je de financiële armslag hebt om experts in te huren, moet je dat zeker doen. Je kunt het niet alleen, je moet niet alles zelf willen doen. Formeer dat team. En dan nog ligt alle verantwoordelijkheid bij jou. Voor zowel de successen als de fiasco’s. Je kunt niemand de schuld geven, ook al maakt een teamlid er een potje van. Heb jij het wel goed uitgelegd? Heb jij wel de juiste persoon op de juiste plek gezet? Heb jij wel regelmatig de vinger aan de pols gehouden? Jij bent de trainer en mentor van die persoon. Own your mistakes. En los ze op.

 

Er bestaan geen slechte teams, alleen slechte leiders.

 

Als het teamlid zich niet kan of wil verbeteren, moet je afscheid nemen van die persoon. Dat is niet altijd makkelijk, maar als leider moet je loyaal zijn aan het team en de missie, niet aan het individu. Extreme Ownership geldt voor iedereen in het team. Als leider geef je het goede voorbeeld. Het prestatieniveau stijgt of daalt op basis van wat je tolereert, niet van wat je preekt.

 

“It’s not what you preach, it’s what you tolerate.”
– Jocko Willink

 

Het laatste punt waar je een innerlijke strijd op kunt voeren is het geloof in de missie. Als jij als leider niet volledig gelooft in de missie, wordt het moeilijk je teamleden te inspireren en hen zover te krijgen dat ze alles geven. Bovendien zul je zelf ook niet alle risico’s nemen die horen bij de onvermijdelijke uitdagingen die op je pad komen.

In deel 2, The laws of combat, benadrukt Willink het teamwerk.
Je werkt alleen én samen om de missie te volbrengen. Wanneer de missie is volbracht, deelt iedereen in het succes. Successen zijn de verdienste van het team, niet van jou als leider. Ja, je bent verantwoordelijk voor het succes. Nee, het is niet jouw succes.

Cruciaal voor dat succes is het zo eenvoudig mogelijk maken van de missie. Plannen en opdrachten moeten simpel, duidelijk en precies zijn. Het einddoel spreekt tot de verbeelding. Wanneer is de missie geslaagd? Hoe ziet dat eruit? Wat vieren we dan?

Deel 3, Sustaining victory, gaat over het bijsturen van plannen en leren van ervaringen.
Een planning maken begint met een analyse van de missie. Wat is de gewenste eindsituatie? Verder bevat de checklist voor je planning in ieder geval:

  • Welke mensen, middelen, bronnen en tijd heb je beschikbaar?
  • Wie beheert de planning?
  • Wat is de beste aanpak? (Hou het simpel)
  • Zijn de tactieken nog de juiste? Hebben ze effect? Moet je andere methodes kiezen?
  • Wat kan er misgaan en wat doe je dan?
  • Wat kun je nu doen om dat te voorkomen?
  • Is er nieuwe informatie die je dwingt het plan opnieuw tegen het licht te houden?
  • Kennen alle betrokkenen het up-to-date plan?
  • Stel vragen aan je teamleden en discussieer met hen over het plan.
  • Analyseer genomen stappen en leer voor de toekomst.

 

“Don’t ask your leader what you should do, tell them what you are going to do.”
– Jocko Willink

 

Wat ik bij de deelnemers aan mijn programma’s vaak zie is een misplaatst gebrek aan zelfvertrouwen. Ze vinden zichzelf (nog) niet goed genoeg om te bloggen of om zich een expert op hun vakgebied te noemen. Ze denken dat ze nog meer moeten lezen, leren, en ervaren. Het getuigt van persoonlijk leiderschap als je op enig moment durft te zeggen: het is goed zo. Ik ben goed genoeg. Ik weet waar ik over praat. Mijn mening doet ertoe. Er moet nu actie worden ondernomen, de tijd dringt.

Je bent als zzp’er misschien geen leider van een team, maar wel van je eigen leven en je eigen bedrijf. Je toont leiderschap aan je Zelf, aan je ego, aan je angsten, aan je belemmerende overtuigingen, aan je weerstand en aan je besluiteloosheid als je gewoon gaat doen wat jou te doen staat.

Jij wacht liever tot je zeker weet dat je er 100% klaar voor bent? Geloof me, dat moment komt nooit.

 

“Waiting for the 100 percent right and certain solution leads to delay, indecision, and an inability to execute.”
– Jocko Willink

Geen inspiratie? Hoezo? Heb je geen leven?

Geen inspiratie? Hoezo? Heb je geen leven?

Geen inspiratie? Hoezo? Heb je geen leven?

Al die ‘geslaagde ondernemers’ op Facebook en Instagram.
Ze ontbijten met zelfgemaakte granola, lunchen drie sterren-veganistisch en zitten om wine-thirty hun work hard, play hard-motto hoog te houden met een glas bubbels.

Dan jij. Krijgt met moeite je hoofd uit de slaapstand, ontmoet klanten onder TL-balken en kauwt op mentosjes om de automatenkoffiesmaak weg te krijgen. Straks weer de file in, boodschappen doen, koken, kinderen in bed krijgen, offerte maken voor een klant en de was opvouwen. Bloggen? Schrijven? Waarover?

 

En toch…

 

Toch zit jouw leven, privé en zakelijk, ook vol mooie plaatjes en interessante verhalen. Ook jij hebt luxe om je heen. Je moet het alleen leren zien.

 

Kijken, inzoomen, filtertje eroverheen en posten maar!

 

Wil je mij echt wijsmaken dat jij nooit iets moois ziet om je heen?
Mooie bloemen, de zon op je bureau, een perfecte cappuccino… sta eens stil en neem de tijd ergens van te genieten.
Maak er een foto van, zoals die Instagrammers ook doen.
Pochen zij nou echt over hun perfecte leventje, of leggen ze gewoon de genietmomenten vast?
Maakt het uit?

Probeer het gewoon zelf eens. Wedden dat jij elke dag minstens drie verhaaltjes of foto’s kunt maken van momenten waar je dankbaar voor kunt zijn? (Of maak foto’s van alles wat verkeerd gaat en lach erom.)

 

En er is meer om over te schrijven.

 

Jij zwemt de hele dag rond in je privézwembad gevuld met je eigen expertise en je hebt het zelf niet eens door.

Ga het zien, grijp het vast en pak het in als een cadeautje. Wees creatief. Je kunt overal een verhaal van maken. Jouw leven is een opeenstapeling van leermomenten. Deel ze!

Alles wat voor jou normaal is, vanzelfsprekend of saai, is een bron van inspiratie, bezinning of vermaak voor een ander. #cliche #aan Het gaat er niet om WAT je meemaakt maar HOE je ermee omgaat. #cliche #uit

Observeer jezelf en de wereld om je heen: jouw visie is uniek. Er is niemand die het leven ziet, zoals jij dat doet. Jouw alledaagse bezigheden zijn een bron van inspiratie voor je blog.

Je bent een reporter (“Observaties in de rij bij de supermarkt”), een leraar (“Zeven tips om aan het einde van de maand wat huishoudgeld over te houden”), een artiest (“Alle ballen hooghouden als alleenstaande moeder”) of een onderhandelaar (“Zo krijg je een bijdehante kleuter snel in bed”).

Jij bent een schrijver, een poëet, een verhalenverteller.

 

Jouw content is uniek, want jij bent uniek

 

11 contenttips waarvoor je niet verder hoeft te zoeken dan in je eigen leven:

Jouw leven is een prachtige inspiratiebron. Schrijf erover en maak er een blog, boek, gedicht of online programma van.
Bied informatie, educatie, inspiratie, inzicht en entertainment.
Er is al genoeg glamourous shit online: maak jij nou maar een statement over het échte leven. Jouw leven!

  1. Welke vragen krijg je vaak op feestjes? Waarvoor roepen klanten en vrienden jouw hulp in? Beantwoord die vragen, geef tips. Maak een checklist, of een handleiding. 
     
  2. Vertel over jouw klanten en welke problemen je voor ze oplost. Zes klanten? Dat zijn zes hoofdstukken van je boek! Zes blogs! Zes video’s! Verzin het maar. 
     
  3. Heb je een vage Tinderdate gehad? Wat zijn de overeenkomsten met een mislukt salesgesprek? Lijkt me een hilarisch artikel. 
     
  4. Heb je vroeger veel geblogd? Recycle oude artikelen. Wat is er veranderd en wat niet? 
     
  5. Heb je een bijzondere mailwisseling met een klant gehad? Bespreek hoe jullie daar beiden/samen een interessant blog van kunnen maken. 
     
  6. Welke ervaringen uit je leven hebben je gevormd als mens en als ondernemer? 
     
  7. Hoe ziet jouw dag eruit? Wedden dat je zelf niet eens weet wat je allemaal doet op een dag? Hou het eens een week bij. Schrijf alles op. Ja, ook dat je de planten water geeft terwijl je aan de telefoon zit met een klant, of dat je onderweg in de auto een nieuwe workshop hebt bedacht. Word je bewust van al je handelingen en bedenk waar ze aan bijdragen. Wellicht een artikel schrijven over productiviteit of timemanagement? 
     
  8. Wat heb je geleerd vandaag? Welke tip kun je iemand anders geven? 
     
  9. Waar wil je heen met je bedrijf? Wat doe je nu allemaal dat bijdraagt aan jouw toekomstbeeld?
     
  10. Wat wil je anders zien in je leven en hoe kun je een eerste stap in die richting nemen? Schrijf erover; maak een stappenplan of actieplan. Je zult verbaasd zijn hoezeer jijzelf en anderen daarbij gebaat zijn. 
     
  11. Wie zegt dat jij overal het antwoord op moet hebben? Vraag om tips van lezers, laat je door hen inspireren.

 

Het leven is niet alleen maar rozengeur en maneschijn.

 

Scheidingen, financiële uitdagingen, kinderen opvoeden, grenzenzoekende peuters en pubers, inbraken en lekke banden: het zijn gebeurtenissen die niet passen bij groots en meeslepend leven, maar ze vormen wel het leven van alledag.
Zie ze als verhalen. Bewijzen van ervaring.
Jij hebt het overleefd, jij bent er weer/nog.

Natuurlijk zijn niet al die verhalen bruikbaar voor je zakelijke site, maar meer dan je denkt. Zeker als je focust op hoe je met alle uitdagingen in jouw leven omgaat. Want zo ben je in je werk waarschijnlijk ook.

 

Een ondernemer is ook maar een mens.

 

Dat levert niet elke dag een picture perfect Instagramplaatje op. Juist die plaatjes en verhalen vallen op in een tijdlijn, tussen al die gebruinde voeten in Dior-slippers met fris gelakte teennagels en glutenvrije paleoproof cocktails op een dakterras.

Wees jij nu maar gewoon jij, want dat is precies wat de wereld nu nodig heeft.

 

Wist je dat je ook kunt bloggen zonder (veel) te schrijven?
Lees hier mijn acht tips >>>

Citeren: wanneer is een quote een citaat en wanneer is een citaat jatwerk?

Citeren: wanneer is een quote een citaat en wanneer is een citaat jatwerk?

Citeren: wanneer is een quote een citaat en wanneer is een citaat jatwerk?

Ik quote wat af, zeker op Instagram
Ik hou van mooie woorden. Inspirerend, motiverend, resonerend. Kennelijk raken de quotes die ik uitkies meer mensen, want ik scoor er goed mee op social media.

Het recept is eenvoudig. Kies een (liefst zelfgemaakte) foto, een citaat van Albert Einstein, Roald Dahl of je eigen moeder, een hip lettertype, en huppekee, de Facebook-likes stromen weer binnen.

 

Maar mag dat zo maar? Iemand citeren? Hoe zit dat met copyright? Zijn er regels? Wetten?

 

Het auteursrecht ligt sinds 1912 verankerd in de wet. Ik heb de auteurswet weleens geprobeerd te lezen. Lezen lukte wel. Begrijpen iets minder. Dus laten we eerst eens kijken hoe ver we komen met gezond verstand. Daar hou ik van, gezond verstand. Naar de wet grijpen is altijd een laatste redmiddel. Als emoties en een gevoel van onrechtvaardigheid de overhand nemen, dan pas beroepen we ons op de letter van de wet. Flauw misschien, maar juridisch keihard.

 

Wanneer is een quote een citaat en wanneer is het plagiaat (ordinair jatwerk)?

 

Ik denk dat ik wel wegkom met mijn quotes. Het zijn korte uitspraken van al dan niet beroemde en al dan niet overleden personen. Plato, Nelson Mandela, Andy Warhol: ik denk niet dat ze er bezwaar tegen hebben dat ik ze citeer. Ik zet hun naam bij hun citaat. Uit eerbetoon. Dat is overduidelijk regel 1 (en 2 en 3) bij citeren: ere wie ere toekomt.

Maar nu een ander voorbeeld. Iemand heeft een geweldig artikel geschreven en jij wilt dat hele verhaal op jouw eigen website plaatsen. Mag dat? Nee. Tenzij je toestemming krijgt van de auteur. Maar je moet het niet willen, een compleet artikel kopiëren en plakken op je eigen site. Al zet je de naam van de auteur en de link naar de bronpagina erbij. Als je een lap tekst overneemt van een andere pagina, herkent Google ‘jouw’ tekst als duplicate content en wordt jouw pagina lager gerankt en dus slechter gevonden. Dat wil je niet, toch?

 

Wat kun je doen als je een (aanzienlijk deel van een) ander artikel in jouw verhaal wilt verwerken?

 

Introduceer het artikel, vertel wat je er interessant aan vindt en verwijs naar het artikel met een link. Een deeplink. Dat is een link rechtstreeks naar de pagina met het artikel, dus niet naar de homepage. Ik geef een voorbeeld hoe je dat kunt doen:

De Amerikaanse columniste Kerry Gorgone schreef een aantal interessante artikelen over auteursrecht en het gebruik van andermans teksten. Ik raad je aan haar blog Do you need copyright permission every time you quote someone’s work? te lezen.

Zie je? Nu heb ik haar artikel gebruikt in mijn eigen blog zonder haar voor het hoofd te stoten of te kort te doen. Op deze manier hoef ik haar niet officieel toestemming te vragen – ik citeer namelijk geen lappen tekst, ik schrijf mijn eigen artikel (geïnspireerd door het hare) en verwijs naar haar artikel. Laat ik er nog een citaat bij zetten:

 

“If your intention is to benefit your audience by sharing helpful content created by others, introducing the topic and sharing a link would be enough.”

– Kerry Gorgone

 

Alles volgens de regels van de wet én het fatsoen én het gezonde verstand.

Kerry geeft in haar blogpost een handige vuistregel voor het citeren van anderen. Voordat je iets van een ander gebruikt, stel jezelf altijd de vraag: Is what you’re about to do going to negate the need for anyone to check out the original content source?

Vrij vertaald naar het Nederlands: zal iemand nog wel de behoefte hebben de bronpagina te bezoeken als jij de content ervan op de jouw beoogde manier deelt? Is het antwoord (op de Nederlandse versie) nee: doe het dan niet. Of vraag toestemming van de auteur. Is het antwoord ja, dan is er waarschijnlijk niks aan de hand en is de schrijver zelfs blij met de extra bezoekers op zijn webpagina.

 

“We just need to think logically about what we use, how much of it we use, and how our use will impact the original content creator to know whether it’s likely to be legal.”

– Kerry Gorgone

 

Wat doe je wel bij citaten?

  1. Ere wie ere toekomt: noem de naam van de schrijver en voeg een deeplink naar het artikel toe. 
     
  2. Ere wie ere toekomt: noem de naam van de schrijver en voeg een deeplink naar het artikel toe. 
     
  3. Ere wie ere toekomt: noem de naam van de schrijver en voeg een deeplink naar het artikel toe. (Is het nu duidelijk hoe belangrijk dat is?)
     
  4. Laat duidelijk zien dat het een quote van iemand anders betreft. Gebruik dus aanhalingstekens. “…” 
     
  5. Herschrijf niks in een quote. Als er iets in de quote staat waar je het niet mee eens bent, schrijf je dat erbij. Een tikfout mag je wel verbeteren, vind ik.
     
  6. Als je twijfelt of de auteur het op prijs stelt dat je hem of haar citeert, neem dan contact op.

 

Wat doe je niet als het op citeren aankomt?

 

  1. Zo maar knippen en plakken vanaf een andere website, zonder bronvermelding. 
     
  2. PDF’s en andersoortige downloads van anderen op je eigen website aanbieden (niemand zal nog de behoefte voelen de bronpagina te bezoeken). 
     
  3. Tekst citeren die door het knippen uit de context wordt gehaald.

 

“So let your approach to content curation be guided by the pride and ownership you feel over your own creative works.”

– Kerry Gorgone

 

En nu maar hopen dat ik voldoe aan Kerry Gorgone’s Rules of Quoting.

 

Hou jij ook van citaten? Volg Durf te schrijven op Instagram en laat je dagelijks inspireren door mijn ‘handpicked’ quotes.

Inspiratie voor een blog, waar vind ik dat?

Inspiratie voor een blog, waar vind ik dat?

Inspiratie voor een blog, waar vind ik dat?

Waar vind je inspiratie voor je blog?

Om maar met de deur in huis te vallen: inspiratie voor een blog zit in jezelf. Het enige dat je nodig hebt om het te activeren is een vonkje van buitenaf. Een externe trigger. Dat kan van alles zijn. Een spontane inval, een opmerking van iemand, een passage in een boek, een video, een artikel in de krant, een blog van iemand anders.

 

Inspiratie door te lezen.

 

Als je meer of beter wilt schrijven begin je met meer lezen. Lees kranten en tijdschriften. Lees de achterkant van een pak hagelslag. De ingrediënten van een pot augurken (schrik niet). Blogs. Het plaatselijke sufferdje. Romans. Zelfhulpboeken. Chicklets.

Lezen leert je over structuur, spanningsbogen en opbouw. Lezen vergroot je woordenschat. En, bovenal, lezen inspireert. Het prikkelt je fantasie.

Ik lees graag de blogs van Mark Schaefer. En artikelen op Marketingfacts. De posts van Nicky Koopmans vind ik interessant. En die van Kitty Kilian. Het maakt niet uit wat je leest, als het maar iets is dat je oprecht interesseert. Lees geen blogs omdat iedereen die leest; die invalshoeken kent iedereen dus al. Lees wat je interesseert, waar je plezier aan beleeft. Anders kun je ook niet schrijven met plezier.

 

Inspiratie door video’s te kijken.

 

Geen zin om te lezen? Kijk een video! Dat is ook een goede bron van informatie en inspiratie. Wees nieuwsgierig, er is altijd iets nieuws te leren. Of iets om even om te lachen. Een traantje bij weg te pinken. Soms inspireert een blog, een video, een gedachte, een opmerking je tot schrijven. Soms ook niet. Maar blijf jezelf prikkelen. Blijf jezelf ontwikkelen.

 

Inspiratie door (online) een cursus te volgen.

 

Dat kan iets heel praktisch zijn, zoals een videotutorial over hoe je in WordPress een blog maakt. Of kies voor een (gratis) cursus van een topuniversiteit als Yale of Oxford. Ben je binnenhuisarchitect? Wat dacht je van een lezing over Romeinse architectuur: Lifestyles of the Rich and Famous: Houses and Villas at Pompeii? Ben je healthcoach of foodblogger? Volg een cursus over Child Nutrition and Cooking aan Stanford University. Gratis. Online. Via de site openculture.com vind je talloze gratis audio- en videocursussen van beroemde universiteiten over de hele wereld. Bekijk video’s of download een mp3. Kun je al joggend je Frans bijspijkeren of iets leren over de filosofie van Nietschze.

 

“Progress equals happiness.”

 

– Tony Robbins

 

Blader eens door oude teksten van jezelf.

 

Zoals ik al zei, inspiratie komt uit jezelf. De inspiratie voor dit artikel kwam uit een e-mailnieuwsbrief die ik in 2012 naar mijn klanten mailde. Kwam ik toevallig tegen. Dat artikel telde maar 50 woorden. Het was niet meer dan een tip over de hierboven genoemde website Open Culture. Nu schrijf ik er dus met gemak een nieuwe blog over van 449 woorden. Hatsiekadee.

Laatst vond ik een oud notitieboekje. Een acht jaar oude aantekening inspireerde mij tot het schrijven van dit artikel: Bedrijven en social media: wat is er veranderd sinds 2008? Zo makkelijk kan het zijn. Inspiratie is niet iets dat je hoeft te zoeken. Je hoeft je er alleen maar open voor te stellen.

Kijk om je heen, kijk naar jezelf. Blijf nieuwsgierig. En schrijf. Blijf schrijven.

Vier inzichten over angst die mij een stap dichterbij succes brengen

Vier inzichten over angst die mij een stap dichterbij succes brengen

Vier inzichten over angst die mij een stap dichterbij succes brengen

Wat krijg ik toch vaak cadeautjes van het leven.
In toeval geloof ik niet, dat maakt het leven zo saai. Wat me nu weer overkomt… Het gaat over angst en ik wil het met je delen. Ik móet het met je delen.

Als vier verschillende mensen op vier verschillende manieren mij iets duidelijk maken, dan sputter ik niet tegen. Dan laat ik mijn ‘ja, maar…’ achterwege, buig ik nederig het hoofd en zwijg ik. Ik leer mijn les, zeg “dankjewel voor het inzicht” en archiveer de ervaring onder Gevallen Kwartjes. Het begon vanochtend met de video van coach Marloes Halmans, als onderdeel van haar Onderneem vanuit je hart-week waar ik aan meedoe.

Zij vertelde daarin over een mij bekend fenomeen: het geweldige idee waar je niets mee doet omdat het toch bagger is. Wat er bij Marloes gebeurt als ze een nieuw idee krijgt, herkende ik direct:

 

“Ik begin met enthousiasme en binnen een dag ontstaat er een heel onbestemd en onrustig gevoel in me. Een weerstand, niet normaal.”

 

Schrijver Steven Pressfield noemt dat onbestemde, vervelende gevoel ‘resistance’, vertelde Marloes erbij. Wat blijkt? Het is een muur waar je doorheen moet. De weerstand is meestal een teken dat je met iets essentieels aan de slag gaat. Dat je op de goede weg zit.

Dit inzicht was precies wat ik nodig had. Hier kan ik iets mee. En alsof het universum zeker wil weten dat ik het nu snap, stuurde het me deze boodschap vandaag nog drie keer.

Zo zit ik al een paar dagen naar een video te kijken van ‘spiritual leader’ Betinho Massaro. Betinho is een vriendelijke, intelligente jongen en hij snapt alles rond spiritualiteit ook erg goed, maar ik vind het soms vermoeiend om naar hem te kijken. Dus doe ik nu al drie dagen over een video van 1 uur en 17 minuten, getiteld Overcoming Limiting Beliefs. Net als ik wil afhaken, begint hij over iets dat mijn aandacht trekt: stop fighting beliefs, it will only make them stronger. Vecht niet tegen je overtuigingen, accepteer ze. Van daaruit kun je verder.

Je kent die overtuigingen wel. “Je bent nog niet goed genoeg.”
“Niemand vind je aardig.”
“Wat heb jij nou te melden.” Dat soort stemmetjes. Ze zijn niet waar, maar waarschijnlijk lukt het je al jaren niet ze te verslaan. Vecht er maar niet tegen, laat ze maar winnen. Geef eraan toe.

 

“A real warrior feels empowered by defeat.”

– Betinho Massaro

 

Laat die stemmetjes maar praten, ga er in mee.
“Klopt, ik ben niet goed genoeg. Maar ik ga toch beginnen, want alleen zo kan ik beter worden.”
“Niemand vindt mij aardig, dat is waar. Ik ben een irritant wijf. Maar toch ga ik door, lekker doen waar ik zelf zin in heb. Want dat doen irritante wijven.”

En dan neem je gewoon de stap. Doe je wat je moet doen. Dit is een interessante manier om de door Marloes beschreven gevoelens van weerstand (die ongetwijfeld worden ingegeven door angst en belemmerende overtuigingen) te omzeilen, vind je ook niet?

Blij als een kind in een snoepwinkel klik ik de video van Betinho weg en ploeg wat door mijn mailbox. Momenteel opvallend veel mail van en over Marie Forleo, de Amerikaanse online business coach, wier populaire B-school weer van start gaat. Ik ben geen groot fan, maar heb respect voor haar zelf opgebouwde online imperium en vind het interessant om te zien hoe zij haar marketing aanpakt.

Marie TV is een goed geproduceerde vlog, ‘really amazing’, zoals alleen Amerikanen dat kunnen. Maar raad eens wat het thema was bij Marie TV van gisteren? Angst! Ook zij beschrijft de angst die je voelt als je iets wil doen wat je echt graag wil. En ze citeert ‘her friend’ Steven Pressfield:

 

“The more scared we are of a work or calling, the more sure we can be that we have to do it… …the more fear we feel about a specific enterprise, the more certain we can be that that enterprise is important to us and to the growth of our soul.”

– Steven Pressfield

 

Zelf vat Marie het samen in deze tweet:

 

“Follow your fear. It’s a GPS for where your soul wants you to go.”

– Marie Forleo

 

Meteen moet ik denken aan de woorden van auteur Elizabeth Gilbert, die in Big Magic (heerlijk boek, over creatief leven) ook angst bespreekt. Ook zij zegt: omarm je angst. Je hoeft hem niet te overwinnen. Ik wil je haar precieze kijk daarop laten weten, dus ik googel een beetje. Guess what? Liz Gilbert zat een half jaar geleden op de stoel bij Marie Forleo om over Big Magic te praten. Bingo. Kwartet. Vierde cadeautje.

Ik laat de video beginnen bij waar Liz vertelt over hoe zij met angst omgaat.

Na vier aanwijzingen is het tijd om aan de slag te gaan. Er staan al maanden wat nieuw te ontwikkelen producten op mijn actielijst waar ik zelf heel blij van word, al denk ik nog steeds dat ze amateuristisch prutswerk gaan opleveren, niks nieuws zullen brengen en niemand erop zit te wachten. Maar ik ga ze wel maken. Gewoon omdat dat leuk is. Ik geniet van het creatieve proces en maak er iets moois van. Ik hoop dat jij dat ook doet.

 

“Done is better than good.”

– Elizabeth Gilbert

Hoe belangrijk ben jij?

Hoe belangrijk ben jij?

Hoe belangrijk ben jij?

Jij bent heel belangrijk, wist je dat? Heel belangrijk.

Voor je partner, voor je kinderen, voor je vrienden, voor je bedrijf. Je bent onvervangbaar. Jij bent alles.

Jij zorgt voor stabiliteit. Jij zorgt voor inkomen, brood op de plank. Voor blije gezichten en tevreden klanten. Voor een goed product, goede service. Voor de geoliede machine die ‘het huishouden’ heet. Voor je hond. De kat. De planten. De schone was, keurig opgevouwen. Voor theaterkaartjes en een gezellige borrel. Voor een gezonde maaltijd, een schoon huis en een koekje bij de koffie.

 

Wat ben jij belangrijk.

 

Daar ben je je vast niet elke dag bewust van. En gelukkig maar. Want dat takenpakket is best omvangrijk. Misschien zijn het meer dan ‘taken’, het zijn ‘eisen’. Eisen die jij jezelf stelt en de lat ligt behoorlijk hoog. De klant krijgt waarvoor hij betaalt, en meer. De was strijk jij, tot de onderbroeken aan toe. Met minder neem jij geen genoegen.

Knap hoor, die lat zo hoog leggen. Al die ballen in de lucht houden. Echt, ik bedoel dit niet sarcastisch: chapeau. Ik herken dat namelijk wel, dat alles goed willen doen. Iedereen tevreden willen stellen. Ik ben precies zo. (Behalve dat van die onderbroeken strijken. Ik strijk nooit. Dat doet mijn moeder. Die strijkt elke twee weken de overhemden van mijn man weg, in ruil voor een kop koffie en een dikke zoen.)

Zo lang het thuis en op het werk lekker loopt, heb je er weinig last van, van die ‘belangrijkheid’, die druk. Jij staat aan het roer van jouw leven, van jouw bedrijf.

 

Je hebt alles voor elkaar.

 

Totdat de balans verstoord wordt. Je aan de knoppen moet draaien om op koers te blijven.
Er kan zo maar iets gebeuren. Je grootste klant gaat failliet. Je raakt je baan kwijt. Je lichaam werkt niet mee. Het bedrijf dat je net begonnen bent heeft niet de vliegende start die je voor ogen had.

 

Chaos.

 

In je hoofd, in je lijf, in je hart. Onzekerheid. En alle stemmetjes, die je altijd het zwijgen kon opleggen door gewoon door te gaan, hard te werken, iedereen tevreden te houden, echoën in je hoofd. “Zie je wel, je kan het niet.”
“Je faalt.”
“Je bent niet goed genoeg, niet sterk genoeg.”
“Wie zit er op jou te wachten?”
“Hoe belangrijk ben jij eigenlijk, wie denk jij dat je bent?”

Van het ene op het andere moment blijk je helemaal niet zo belangrijk.
Ben je de speelbal van de elementen, het slachtoffer van de situatie. Wat je ook probeert, de controle ben je kwijt.

 

Wat ik je nu ga vertellen komt misschien hard aan.

 

Maar geloof me, het is je redding.
Het is de enige overtuiging die jou gaat helpen de balans terug te vinden.

Jij bent niet belangrijk. Het draait niet om jou.
Als alles in je leven lekker loopt, is het heel verleidelijk om je hele identiteit aan dat succes op te hangen. Kijk eens hoe goed ik het doe!

Maar als jij verantwoordelijk bent voor het succes, ben je ook verantwoordelijk voor het falen.
IK heb het verknald, IK ben niet goed genoeg.

Maar luister nog eens goed naar wat ik zeg: jij bent niet belangrijk. Het gaat niet over jou.
Je succes en je mislukkingen, ze draaien niet om jou. Ga maar eens diep vanbinnen bij jezelf voelen. Ver voorbij al die emoties en gedachten en overtuigingen. Daar, bij je eigenste ik, je diepste zelf, verandert niets, bij succes of falen. Vanbinnen ben je altijd dezelfde. Of je nu gelukkig bent of verdrietig. Alles onder controle hebt of je leven in de soep ziet lopen. Er is niets veranderd aan jouw ‘zijn’.

 

Jij bent niet belangrijk. Het gaat niet over jou.

 

Laat de overtuigingen los dat iets dankzij jou, ondanks jou of door jou gebeurt. Shit happens. Life happens. Zoek niet naar schuld, buiten of in jezelf. Het is wat het is. Ervaar de emoties, ga er doorheen en doe wat gedaan moet worden. Jij bent niet belangrijk. Het draait niet om jou.

Kun jij dat accepteren? Helpt dat jou verder of schept het verwarring? Ik ben benieuwd naar jouw ideeën hierover.

Het gaat wel weer over… blijf schrijven.

Het gaat wel weer over… blijf schrijven.

Het gaat wel weer over… blijf schrijven.

Geen donder die voortdurend knalt,

geen regen die aanhoudend valt,

geen wolk die aldoor overdrijft,

geen zonnetje dat eeuwig blijft.

Geen permanente volle maan,

geen enkele ster blijft altijd staan,

geen boom blijft bloeien pauzeloos,

geen roos is altijd even roos.

 

– Toon Hermans

 

Het verschil maken met een tekst

Het verschil maken met een tekst

Het verschil maken met een tekst

In 1975 bracht de toen 22-jarige Janis Ian haar nummer “At Seventeen” uit.

Toen ik het voor het eerst hoorde was ik waarschijnlijk een jaar of twaalf.
Ik was een Polletje Piekhaar met een beugel en een bril, dus ik kon mezelf wel herkennen in het liedje over een “ugly duckling”.

Janis Ian wilde At Seventeen eigenlijk niet opnemen. Ze vond het te persoonlijk. Uiteindelijk deed ze het toch. Het werd haar eerste grote internationale hit waar ze een Grammy Award mee won. (Leuke anekdote: op Valentijnsdag 1977 ontving ze 461 Valentijnskaarten.)

 

At seventeen van Janis Ian

 

Het is één van de mooiste liedjes ooit geschreven. Als Janis toen, in 1975, had gedacht dat niemand op haar verhaal zat te wachten, dan hadden we dit prachtige nummer niet gehad. Dan had ze niet het verschil kunnen maken voor al die jonge meisjes die nog geen idee hebben waar het in het leven écht om draait.

 

“If you get once in your life to write something that crosses race and gender and culture and all the other things that we put up between ourselves to make sure we do not get too close to one another, if you can do that for just one moment, then someone like me thinks: well, this life was very much worth living.”

– Janis Ian

 

Wie zit er op mij te wachten?

Wie zit er op mij te wachten?

Wie zit er op mij te wachten?

Heb jij hem al gehad?
Dat stemmetje in je hoofd. Van die saboteur. Die charlatan. Die slechte versie van jezelf. Die stem die, vanuit de diepste krochten van je kwetsbare ego zachtjes in je oor fluistert: “Wie zit er nou op jou te wachten?”
“Wie denk jij dat je bent? Wat heb jij nou te bieden?”

 

Nou? Wie zit er op jou te wachten?

 

Je kan wel leuk aan je dienstenpakketje knutselen en op facebook de ideeën van anderen een dikke duim geven, zelf ben je gewoon een enorme prutser. Niemand hè. Er zit werkelijk niemand op jou te wachten.

En dat is ook zo. Er zit niemand op jou te wachten. Niemand.

Nu niet. Vorige week niet.
En als je zo doorgaat morgen ook niet.

 

Net zoals er tien jaar geleden niemand op Facebook zat te wachten.

 

Of op een iPhone. Of op One Direction. (Daar zit trouwens nog steeds niemand op te wachten, maar dat is een andere discussie. Eentje die je niet wilt voeren met miljoenen gillende pubermeisjes, geloof me.)

Ik weet wat me te doen staat. En jij ook.

Stap één. Stemmetje negeren.
Stap twee. Gewoon doorgaan met wat je te doen staat.

De feiten: een goed aanbod creëert vraag. Een interessant verhaal trekt luisteraars. Jouw lessen trekken leerlingen. Het lijkt ongelooflijk, maar dat is gewoon hoe het werkt. Hoe het leven in elkaar zit. Zodra en zolang jij ergens in gelooft, geloven anderen het ook.

Ga aan de slag. Ga doen wat je leuk vindt. Het hoeft nog niets groots te zijn. Begin klein, doe iets wat fijn voelt. Neem de eerste stap. En onthoud dat bij elke volgende stap dat stemmetje weer even zal proberen om alles bij het oude te houden. Je systeem houdt niet van veranderingen. Je systeem is behoudend, gericht op veiligheid.

Een stap zetten is moeilijk, zeker als je lang naar negatieve stemmetjes hebt geluisterd. Zodra jij iets probeert te veranderen aan je dagritme en gewoonten, aan je alledaagse beslommeringen, aan de manier waarop je werkt, aan het werk dat je doet, dan zullen de stemmetjes weer komen. Dan worden die vragen je weer gesteld: Kun jij dat wel? Zou je dat nou wel doen? Wie zit er op jou te wachten?

Lach dat stemmetje maar uit. Of negeer het volkomen. Zeg hardop “Dikke doei!” en ga aan de slag. Doe wat er gedaan moet worden. Neem dat volgende, kleine, overzichtelijke stapje.

Of neem een grote stap. Kan jou het schelen.