Leven vanuit authenticiteit, hoe doe je dat?

Leven vanuit authenticiteit, hoe doe je dat?

Leven vanuit authenticiteit, hoe doe je dat?

Ik ben - authentiek leven

 Authentiek leven. Altijd en overal trouw zijn aan jezelf. Jezelf door en door kennen en volledig accepteren en omarmen, zowel je lichte als je donkere kanten. Het klinkt fijn, maar hoe doe je dat? Kun je wel volledig loskomen van je ego en je angsten?

Door te leven in harmonie met wie je bent zeg je eigenlijk elke dag: “Ik ben” (of “I am”). Niets meer, niets minder.

Als je niet authentiek leeft, als je jezelf elke dag vergeet, wegcijfert of klein maakt, zeg je het tegenovergestelde: “Ik ben niet” (“I am not”).

Ook als je je elke dag groot maakt, dweept met status, spullen of geld, zeg je niet “Ik ben”, maar “Ik ben beter”, “Ik ben sterker”, “Ik ben rijker”. Iemand die constant in vergelijking met een ander leeft, leeft niet authentiek en zal altijd een leegte blijven ervaren die weer gevuld wordt met nog meer macht, spullen of geld.

Nou is dat oké hoor. Leef hoe je wil leven.

 

Ook met angst of een groot ego kun je oud worden.

 

Weet wel dat hoe jij leeft jouw realiteit is. Je leeft een leugen in plaats van jouw waarheid. Al is er niks mis met een mooie auto of een vette bankrekening, ik heb ze toch liever als gevolg van een succesvol, authentiek leven dan als invulling van een leegte.

Ik ben.

Als je dat niet kunt zeggen, zeg je iets anders. En al het andere dat je kunt zeggen is iets dat minder is dan jij (angst) of groter is dan jij (ego). Angst en Ego zijn twee kanten van dezelfde medaille.

Ego zegt: “Ik ben superieur”, waarmee je jezelf beter of belangrijker maakt dan anderen.
Angst zegt: “Ik ben inferieur”, waarmee jij je eigen licht dimt.
Je bent niet mooi genoeg.
Niet slim genoeg.
Niet goed genoeg.

Je gedachten gaan braaf mee in je keuzes. Ze zullen altijd jouw keuzes bevestigen. Ego en angst kunnen in één en dezelfde persoon leven, zo sterk en creatief is jouw geest. Voor het een voel je je TE GOED, voor het ander ben je NIET GOED GENOEG. Als je geest niet in balans is in “Ik ben”, altijd schippert tussen te goed en niet goed genoeg, tussen ego en angst, wordt ze makkelijk gevoed wordt met de verkeerde gedachten.

Voel je hoe eenvoudig het leven wordt als ‘ik ben’ genoeg is? Geen concessies, geen overtreffende trap. Gewoon ZIJN.

 

Wat helpt je om meer vanuit authenticiteit te leven?

 

Hoe kom je dicht bij jezelf en waar vind je de kracht om die koers te blijven varen?

Voordat ik inga op welk innerlijk werk jij kunt doen, wil ik je twee dingen meegeven. Het feit dat je dit leest en je bewust bent van het geluk dat schuilt in zelfacceptatie, dat je snapt dat er een essentieel verschil is tussen “Ik ben” en “Ik ben niet”, heb je het proces al in gang gezet. Meer vanuit authenticiteit gaan leven betekent niet dat je harder moet gaan werken, integendeel. Het gaat over loslaten, accepteren en omarmen. Er volgt straks geen to do-lijst die je kunt afwerken om gelukkig te worden.

 

Het leven is altijd work play in progress

 

Probeer te doorgronden hoe het spel tussen jouw authentieke Zelf en je angsten/ego werkt in je hoofd. Besef dat gedachten je ego en je angsten voeden.

Het tweede waar ik je op wil wijzen is dat je omgeving veel invloed heeft op hoe jij over jezelf denkt. Zorg ervoor dat je een ondersteunende en liefdevolle achterban hebt. Omring je met mensen die jou helpen om te durven blijven luisteren naar je hart, je intuïtie en je enthousiasme.

Neem afscheid van mensen die jou continu klein houden, bekritiseren en niets brengen. Je komt mensen in je leven tegen om iets van te leren of om iets mee te delen, en op enig moment is dat klaar. Mensen gaan weg, vriendschappen bloeden dood. Prima.

 

Hoe ga je authentiek leven?

 

Het enige wat jij hoeft te DOEN is je geest tot rust te brengen. Grond jezelf in wie je werkelijk bent, eenvoudigweg door te ZIJN. Snap je nu waarom zoveel mensen, ook de mensen met de stampvolle agenda’s, elke ochtend de tijd nemen om te mediteren? Om te schrijven over wie ze zijn en wat belangrijk voor hen is?

In de stilte van de ochtend is het makkelijker aarden.

Het helpt je om de dag die voor je ligt bewuster te ervaren, zonder ego of angst. We verliezen onszelf snel in de chaos van de dag, maar als je ’s ochtends even een check-in bij jezelf gedaan hebt, herken je sneller de gedachten die met angst of ego te maken hebben.

, denk je dan, daar heb je die kleine gluiperd, die gedachte die ervoor zorgt dat ik weer in paniek raak, zoals ik vorige week ook deed in deze situatie. Gaat nu niet gebeuren. Of je voelt een weerstand als een irritante collega met een idee komt. Voel ik nou die weerstand omdat ik die collega zo irritant vind, of is het idee gewoon slecht?

Door met jezelf in gesprek gaan over de emoties die je voelt, kun je steeds makkelijker bij je authenticiteit blijven en angst en ego op de reservebank laten zitten. Je durft dan echt te gaan staan voor wat je vindt.

Natuurlijk lukt dit niet in één keer. Authenticiteit moet je oefenen. Je leeft al jaren met je angsten en je ego, die laten zich echt niet zomaar bij het grofvuil zetten. En met sommige angsten of ego-dingetjes kun jij prima leven, je bent er een beetje mee vergroeid en ze zitten je, bewust of onbewust, niet in de weg. Waarom zou je iets aan een spinnenfobie doen als je er zelden eentje tegenkomt?

 

Authentiek leven kun je oefenen

 

Focus niet op je angsten en je ego, want van aandacht groeien die krengen alleen maar.

Oefen gedurende de dag op het grootste obstakel op de weg naar authentiek leven: oordelen. Er is niets zo snel als een oordeel. Binnen een seconde vinden we al iets van iemand. Oefen op niet oordelen.

 

Oordeel niet over anderen

 

Ga er altijd vanuit dat de persoon voor je je gelijke is en dat jij hun gelijke bent. Niemand is minder dan, niemand is meer dan.

 

Oordeel niet over jezelf

 

Weet je hoe vaak ik vroeger tegen mezelf zei: “Hè, stomme koe.” “Trut, nou doe je het weer.” “Lekker slim dit, Smitt, ben je nou echt zo dom?”

Als ik dit tegen iemand anders eruit zou flappen, zou ik me kapot schamen en direct mijn verontschuldigingen aanbieden. Maar het tegen mezelf zeggen is oké? Waarom kan ik anderen wel vergeven voor een fout, maar mezelf niet? Wees milder voor jezelf, dan word je ook milder voor de wereld om je heen. En dat krijg je terug.

 

Wees mild naar jezelf toe

 

Je bent genoeg. Je bent precies goed, zoals iedereen precies goed is. Ook de mensen die zichzelf beter voelen dan anderen – ga ervanuit dat achter dat grote ego een mens zit dat precies zo goed is als jij. Ja, ik weet het, het is moeilijk oefenen op dat soort mensen. Maar ze zijn een cadeautje van de school of life.

Zeg eens hardop tegen jezelf: “Ik ben” of “I am”.

Voel je hoeveel kracht en rust er schuilt in die twee kleine woordjes? Het voelt krachtig omdat het waar is. En het is waar omdat jij krachtig bent, daarom voel je iets bij die twee woorden.

“Ik ben niet” voelt anders. Beetje leeg, triest zelfs. Ook als je zegt: “Ik ben niet minder dan jij.”

Kies voor “Ik ben.” Dat doe ik ook.

 

Schrijfoefening:

Maak een lijstje van positieve affirmaties met “Ik ben”. Maak daarbij wel onderscheid tussen iets dat je bent en dingen die je zijn overkomen of die tijdelijk zijn.

Bijvoorbeeld:
Ik ben waardevol
Ik ben groei
Ik ben vrij
Ik ben moeder

Etc.

En niet:
Ik ben gescheiden
Ik ben jarig
Ik ben blondine

Spreek ze een aantal dagen hardop uit, ’s ochtends na het schrijven. Voel je de kracht en de waarheid die erin schuilt?

Wil je op de hoogte blijven van de cursussen en workshops van Durf te schrijven? Laat je e-mailadres achter, dan ontvang je schrijftips en updates.

Microdoelen: hoe je met een klein vinkje grote doelen behaalt

Microdoelen: hoe je met een klein vinkje grote doelen behaalt

Microdoelen: hoe je met een klein vinkje grote doelen behaalt

Ik ben jaloers op mensen die groot durven te dromen. Die grote stappen durven zetten. Mij lukt dat niet.

Neem het schrijven van een boek. Dat is een concreet doel voor mij, maar zo groot en allesomvattend, dat ik niet weet waar te beginnen. Na veel lezen, over doelen stellen en behalen, over reptielenbrein en gewoonten, over wilskracht en doorzettingsvermogen, weet ik nu wat ik moet doen. Kleine stapjes. Kaizen. Microdoelen. Een microdoel is een kleine, gerichte actie richting een groot doel. Het kost weinig tijd en moeite, maar levert op lange termijn veel op. Als een groot, roze spaarvarken dat zich langzaam maar zeker vult.

Het probleem met doelen is dat ze vaak niet concreet zijn. ‘Ik wil meer schrijven,’ hoor ik minstens zes keer per week van mensen om me heen. Maar wat is meer? Meer dan wat? Hoe vaak schrijf je nu? Zijn dat drie regels of drie pagina’s? Wanneer ben je tevreden? Wat is je échte, grote doel? Welk verlangen zit daarachter? Zelf had ik ook zo’n vaag doel, in de herfst van 2016. Ik wilde meer lezen. Ik hou van lezen maar de boeken naast mijn bed verloren het elke avond van Netflix.

 

 

 

 

Totdat ik een microdoel stelde, gericht op het lezen van twee boeken per maand. Dat leek me al een hele uitdaging. Ik rekende uit dat ik dan minstens vijftien minuten per dag moest lezen – en niet te dikke boeken moest uitkiezen. Dat kwartiertje lezen ‘s ochtends gaf me een voldaan gevoel. Niet alleen omdat ik het lezen zo leuk vond, maar ook omdat ik elke dag mijn doel haalde. Daardoor hield ik het vol en bouwde ik het zelfs uit, naar een halfuur.

Ik lees nu elke week een boek. Soms wel twee. Dat leek me onmogelijk toen ik begon. Nu weet ik niet beter. Ik lees minstens een uur per dag. Het doel voor 2018 is honderd boeken per jaar. Honderd boeken: dat klinkt niet meer als een microdoel. Toch gaat het me lukken.

Met andere doelen werkt het ook. Ik wilde een sterker lichaam, maar drie keer in de week naar de sportschool gaan, hield ik niet vol. Dus stelde ik een microdoel. Elke ochtend, thuis, deed ik push-ups. Elke dag eentje extra. Na een maand deed ik er lachend dertig. Ik voegde er buikspieroefeningen aan toe, en squats. Het werkt geweldig. Nog even en ik start een fit girl Instagram-account.

 

“Kleine acties leveren na een jaar meer resultaat op dan grote voornemens die nooit van de grond komen.”

 

Om je te helpen onthouden om elke dag dat kleine stapje te nemen, kun je hier gratis een aftelkalender downloaden.

Succesvol ondernemen: waarom ook een zzp’er zich als leider moet gedragen

Succesvol ondernemen: waarom ook een zzp’er zich als leider moet gedragen

Succesvol ondernemen: waarom ook een zzp’er zich als leider moet gedragen

Succesvoller ondernemen dankzij Extreme ownership - Jocko WillinkIk las het boek Extreme Ownership: how U.S. Navy SEALs lead and win van ex-Navy SEAL Jocko Willink. Natuurlijk zo Amerikaans als je mag verwachten, maar ik haalde er een paar mooie inzichten uit over (persoonlijk) leiderschap en succesvol ondernemen die ik graag met je deel.

Willink vertelt in het boek hoe de leiderschapslessen die hij leerde als SEAL-leider in o.a. Irak ook relevant zijn voor business leaders. Ook in het zakenleven geldt: geen leider zonder team, geen team zonder missie.

De kwaliteit van je team is het belangrijkst – je bent maar zo goed als de man of vrouw achter je. Verder kun je veel zeggen over soorten leiders, maar volgens Willink zijn er maar twee soorten: effectieve leiders en ineffectieve leiders. Effectieve leiders leiden hun team naar de overwinning, ineffectieve leiders niet. Zo simpel is het.

Willink trapt met zijn vereenvoudigingen regelmatig een open deur in. Toch houd ik er ook van om de werkelijkheid af en toe te versimpelen en zo de essentie van het ondernemerschap weer even helder te krijgen. Wat wil ik, wie zet ik in mijn team, wat is ons doel en hoe gaan we dat bereiken?

 

Succesvol ondernemen: hoe word ik een effectieve leider?

 

Willink omschrijft de effectieve leider als volgt:

  • Is bescheiden genoeg om fouten te erkennen en toe te geven
  • Neemt altijd alle verantwoordelijkheid (extreme ownership)
  • Maakt direct een plan om de fouten te herstellen
  • Gelooft oprecht en volledig in de missie
  • Focust op de missie en op hoe hij/zij die het best kan volbrengen
  • Wordt niet gedreven door zijn/haar ego of persoonlijke agenda’s

Zeker dat laatste punt vind ik sterk. Je ego loslaten is inderdaad nodig om te groeien als mens en als ondernemer. We laten ons vaak in de waan van alledag leiden door onzekerheden en belemmerende overtuigingen. Die zien we weerspiegeld in onze acties en zo raken we van ons missiepad af. Zonde. #ego #missie #loskoppelen

 

“Often, the most difficult ego to deal with is your own. Be confident, not cocky.”
– Jocko Willink

 

Willinks boek is opgedeeld in drie delen:
1. Winning the war within
2. The laws of combat
3. Sustaining victory

Die eerste herken ik meteen. Het grootste gevecht voer je altijd met jezelf. Daarom schrijf ik elke ochtend, om mezelf nog beter te leren kennen. Ik zie wanneer ik weer verzand in succesondermijnend gepieker en oeverloos geklooi met zaken die niets met mijn ‘missie’ te maken hebben. Dankzij dat bewustzijn kan ik mezelf snel weer vlottrekken zodat ik terug op koers kom. Door te schrijven ontwikkel ik kennelijk de leider in mij. Ik neem mijn verantwoordelijkheid, verschuil me niet achter excuses en smoezen. Het is mijn bedrijf en ik ben verantwoordelijk voor alles. Extreme Ownership.

 

Verantwoordelijkheidsgevoel vraagt om persoonlijk leiderschap

 

Verantwoordelijkheid, dat is vaak waar startende ondernemers van schrikken.
Zeker degenen die voordat ze zzp’er werden in loondienst werkten. Plotseling zijn ze zelf overal verantwoordelijk voor. Ze kunnen zich niet meer verschuilen achter collega’s, andere afdelingen of bedrijfsbeleid. Een heftige eye-opener die veel nieuwbakken ondernemers onzeker maakt of verlamt.

Toch zul je die verantwoordelijkheid voor alles in en rond je bedrijf moeten nemen om ermee te leren omgaan. Zorg ervoor dat je je zaakjes goed op orde hebt. Je facturatie, je voorwaarden, je manier van werken, je communicatie, je marketing, ALLES.

Zodra je de financiële armslag hebt om experts in te huren, moet je dat zeker doen. Je kunt het niet alleen, je moet niet alles zelf willen doen. Formeer dat team. En dan nog ligt alle verantwoordelijkheid bij jou. Voor zowel de successen als de fiasco’s. Je kunt niemand de schuld geven, ook al maakt een teamlid er een potje van. Heb jij het wel goed uitgelegd? Heb jij wel de juiste persoon op de juiste plek gezet? Heb jij wel regelmatig de vinger aan de pols gehouden? Jij bent de trainer en mentor van die persoon. Own your mistakes. En los ze op.

 

Er bestaan geen slechte teams, alleen slechte leiders.

 

Als het teamlid zich niet kan of wil verbeteren, moet je afscheid nemen van die persoon. Dat is niet altijd makkelijk, maar als leider moet je loyaal zijn aan het team en de missie, niet aan het individu. Extreme Ownership geldt voor iedereen in het team. Als leider geef je het goede voorbeeld. Het prestatieniveau stijgt of daalt op basis van wat je tolereert, niet van wat je preekt.

 

“It’s not what you preach, it’s what you tolerate.”
– Jocko Willink

 

Het laatste punt waar je een innerlijke strijd op kunt voeren is het geloof in de missie. Als jij als leider niet volledig gelooft in de missie, wordt het moeilijk je teamleden te inspireren en hen zover te krijgen dat ze alles geven. Bovendien zul je zelf ook niet alle risico’s nemen die horen bij de onvermijdelijke uitdagingen die op je pad komen.

In deel 2, The laws of combat, benadrukt Willink het teamwerk.
Je werkt alleen én samen om de missie te volbrengen. Wanneer de missie is volbracht, deelt iedereen in het succes. Successen zijn de verdienste van het team, niet van jou als leider. Ja, je bent verantwoordelijk voor het succes. Nee, het is niet jouw succes.

Cruciaal voor dat succes is het zo eenvoudig mogelijk maken van de missie. Plannen en opdrachten moeten simpel, duidelijk en precies zijn. Het einddoel spreekt tot de verbeelding. Wanneer is de missie geslaagd? Hoe ziet dat eruit? Wat vieren we dan?

Deel 3, Sustaining victory, gaat over het bijsturen van plannen en leren van ervaringen.
Een planning maken begint met een analyse van de missie. Wat is de gewenste eindsituatie? Verder bevat de checklist voor je planning in ieder geval:

  • Welke mensen, middelen, bronnen en tijd heb je beschikbaar?
  • Wie beheert de planning?
  • Wat is de beste aanpak? (Hou het simpel)
  • Zijn de tactieken nog de juiste? Hebben ze effect? Moet je andere methodes kiezen?
  • Wat kan er misgaan en wat doe je dan?
  • Wat kun je nu doen om dat te voorkomen?
  • Is er nieuwe informatie die je dwingt het plan opnieuw tegen het licht te houden?
  • Kennen alle betrokkenen het up-to-date plan?
  • Stel vragen aan je teamleden en discussieer met hen over het plan.
  • Analyseer genomen stappen en leer voor de toekomst.

 

“Don’t ask your leader what you should do, tell them what you are going to do.”
– Jocko Willink

 

Wat ik bij de deelnemers aan mijn programma’s vaak zie is een misplaatst gebrek aan zelfvertrouwen. Ze vinden zichzelf (nog) niet goed genoeg om te bloggen of om zich een expert op hun vakgebied te noemen. Ze denken dat ze nog meer moeten lezen, leren, en ervaren. Het getuigt van persoonlijk leiderschap als je op enig moment durft te zeggen: het is goed zo. Ik ben goed genoeg. Ik weet waar ik over praat. Mijn mening doet ertoe. Er moet nu actie worden ondernomen, de tijd dringt.

Je bent als zzp’er misschien geen leider van een team, maar wel van je eigen leven en je eigen bedrijf. Je toont leiderschap aan je Zelf, aan je ego, aan je angsten, aan je belemmerende overtuigingen, aan je weerstand en aan je besluiteloosheid als je gewoon gaat doen wat jou te doen staat.

Jij wacht liever tot je zeker weet dat je er 100% klaar voor bent? Geloof me, dat moment komt nooit.

 

“Waiting for the 100 percent right and certain solution leads to delay, indecision, and an inability to execute.”
– Jocko Willink

Vier inzichten over angst die mij een stap dichterbij succes brengen

Vier inzichten over angst die mij een stap dichterbij succes brengen

Vier inzichten over angst die mij een stap dichterbij succes brengen

Wat krijg ik toch vaak cadeautjes van het leven.
In toeval geloof ik niet, dat maakt het leven zo saai. Wat me nu weer overkomt… Het gaat over angst en ik wil het met je delen. Ik móet het met je delen.

Als vier verschillende mensen op vier verschillende manieren mij iets duidelijk maken, dan sputter ik niet tegen. Dan laat ik mijn ‘ja, maar…’ achterwege, buig ik nederig het hoofd en zwijg ik. Ik leer mijn les, zeg “dankjewel voor het inzicht” en archiveer de ervaring onder Gevallen Kwartjes. Het begon vanochtend met de video van coach Marloes Halmans, als onderdeel van haar Onderneem vanuit je hart-week waar ik aan meedoe.

Zij vertelde daarin over een mij bekend fenomeen: het geweldige idee waar je niets mee doet omdat het toch bagger is. Wat er bij Marloes gebeurt als ze een nieuw idee krijgt, herkende ik direct:

 

“Ik begin met enthousiasme en binnen een dag ontstaat er een heel onbestemd en onrustig gevoel in me. Een weerstand, niet normaal.”

 

Schrijver Steven Pressfield noemt dat onbestemde, vervelende gevoel ‘resistance’, vertelde Marloes erbij. Wat blijkt? Het is een muur waar je doorheen moet. De weerstand is meestal een teken dat je met iets essentieels aan de slag gaat. Dat je op de goede weg zit.

Dit inzicht was precies wat ik nodig had. Hier kan ik iets mee. En alsof het universum zeker wil weten dat ik het nu snap, stuurde het me deze boodschap vandaag nog drie keer.

Zo zit ik al een paar dagen naar een video te kijken van ‘spiritual leader’ Betinho Massaro. Betinho is een vriendelijke, intelligente jongen en hij snapt alles rond spiritualiteit ook erg goed, maar ik vind het soms vermoeiend om naar hem te kijken. Dus doe ik nu al drie dagen over een video van 1 uur en 17 minuten, getiteld Overcoming Limiting Beliefs. Net als ik wil afhaken, begint hij over iets dat mijn aandacht trekt: stop fighting beliefs, it will only make them stronger. Vecht niet tegen je overtuigingen, accepteer ze. Van daaruit kun je verder.

Je kent die overtuigingen wel. “Je bent nog niet goed genoeg.”
“Niemand vind je aardig.”
“Wat heb jij nou te melden.” Dat soort stemmetjes. Ze zijn niet waar, maar waarschijnlijk lukt het je al jaren niet ze te verslaan. Vecht er maar niet tegen, laat ze maar winnen. Geef eraan toe.

 

“A real warrior feels empowered by defeat.”

– Betinho Massaro

 

Laat die stemmetjes maar praten, ga er in mee.
“Klopt, ik ben niet goed genoeg. Maar ik ga toch beginnen, want alleen zo kan ik beter worden.”
“Niemand vindt mij aardig, dat is waar. Ik ben een irritant wijf. Maar toch ga ik door, lekker doen waar ik zelf zin in heb. Want dat doen irritante wijven.”

En dan neem je gewoon de stap. Doe je wat je moet doen. Dit is een interessante manier om de door Marloes beschreven gevoelens van weerstand (die ongetwijfeld worden ingegeven door angst en belemmerende overtuigingen) te omzeilen, vind je ook niet?

Blij als een kind in een snoepwinkel klik ik de video van Betinho weg en ploeg wat door mijn mailbox. Momenteel opvallend veel mail van en over Marie Forleo, de Amerikaanse online business coach, wier populaire B-school weer van start gaat. Ik ben geen groot fan, maar heb respect voor haar zelf opgebouwde online imperium en vind het interessant om te zien hoe zij haar marketing aanpakt.

Marie TV is een goed geproduceerde vlog, ‘really amazing’, zoals alleen Amerikanen dat kunnen. Maar raad eens wat het thema was bij Marie TV van gisteren? Angst! Ook zij beschrijft de angst die je voelt als je iets wil doen wat je echt graag wil. En ze citeert ‘her friend’ Steven Pressfield:

 

“The more scared we are of a work or calling, the more sure we can be that we have to do it… …the more fear we feel about a specific enterprise, the more certain we can be that that enterprise is important to us and to the growth of our soul.”

– Steven Pressfield

 

Zelf vat Marie het samen in deze tweet:

 

“Follow your fear. It’s a GPS for where your soul wants you to go.”

– Marie Forleo

 

Meteen moet ik denken aan de woorden van auteur Elizabeth Gilbert, die in Big Magic (heerlijk boek, over creatief leven) ook angst bespreekt. Ook zij zegt: omarm je angst. Je hoeft hem niet te overwinnen. Ik wil je haar precieze kijk daarop laten weten, dus ik googel een beetje. Guess what? Liz Gilbert zat een half jaar geleden op de stoel bij Marie Forleo om over Big Magic te praten. Bingo. Kwartet. Vierde cadeautje.

Ik laat de video beginnen bij waar Liz vertelt over hoe zij met angst omgaat.

Na vier aanwijzingen is het tijd om aan de slag te gaan. Er staan al maanden wat nieuw te ontwikkelen producten op mijn actielijst waar ik zelf heel blij van word, al denk ik nog steeds dat ze amateuristisch prutswerk gaan opleveren, niks nieuws zullen brengen en niemand erop zit te wachten. Maar ik ga ze wel maken. Gewoon omdat dat leuk is. Ik geniet van het creatieve proces en maak er iets moois van. Ik hoop dat jij dat ook doet.

 

“Done is better than good.”

– Elizabeth Gilbert

Hoe belangrijk ben jij?

Hoe belangrijk ben jij?

Hoe belangrijk ben jij?

Jij bent heel belangrijk, wist je dat? Heel belangrijk.

Voor je partner, voor je kinderen, voor je vrienden, voor je bedrijf. Je bent onvervangbaar. Jij bent alles.

Jij zorgt voor stabiliteit. Jij zorgt voor inkomen, brood op de plank. Voor blije gezichten en tevreden klanten. Voor een goed product, goede service. Voor de geoliede machine die ‘het huishouden’ heet. Voor je hond. De kat. De planten. De schone was, keurig opgevouwen. Voor theaterkaartjes en een gezellige borrel. Voor een gezonde maaltijd, een schoon huis en een koekje bij de koffie.

 

Wat ben jij belangrijk.

 

Daar ben je je vast niet elke dag bewust van. En gelukkig maar. Want dat takenpakket is best omvangrijk. Misschien zijn het meer dan ‘taken’, het zijn ‘eisen’. Eisen die jij jezelf stelt en de lat ligt behoorlijk hoog. De klant krijgt waarvoor hij betaalt, en meer. De was strijk jij, tot de onderbroeken aan toe. Met minder neem jij geen genoegen.

Knap hoor, die lat zo hoog leggen. Al die ballen in de lucht houden. Echt, ik bedoel dit niet sarcastisch: chapeau. Ik herken dat namelijk wel, dat alles goed willen doen. Iedereen tevreden willen stellen. Ik ben precies zo. (Behalve dat van die onderbroeken strijken. Ik strijk nooit. Dat doet mijn moeder. Die strijkt elke twee weken de overhemden van mijn man weg, in ruil voor een kop koffie en een dikke zoen.)

Zo lang het thuis en op het werk lekker loopt, heb je er weinig last van, van die ‘belangrijkheid’, die druk. Jij staat aan het roer van jouw leven, van jouw bedrijf.

 

Je hebt alles voor elkaar.

 

Totdat de balans verstoord wordt. Je aan de knoppen moet draaien om op koers te blijven.
Er kan zo maar iets gebeuren. Je grootste klant gaat failliet. Je raakt je baan kwijt. Je lichaam werkt niet mee. Het bedrijf dat je net begonnen bent heeft niet de vliegende start die je voor ogen had.

 

Chaos.

 

In je hoofd, in je lijf, in je hart. Onzekerheid. En alle stemmetjes, die je altijd het zwijgen kon opleggen door gewoon door te gaan, hard te werken, iedereen tevreden te houden, echoën in je hoofd. “Zie je wel, je kan het niet.”
“Je faalt.”
“Je bent niet goed genoeg, niet sterk genoeg.”
“Wie zit er op jou te wachten?”
“Hoe belangrijk ben jij eigenlijk, wie denk jij dat je bent?”

Van het ene op het andere moment blijk je helemaal niet zo belangrijk.
Ben je de speelbal van de elementen, het slachtoffer van de situatie. Wat je ook probeert, de controle ben je kwijt.

 

Wat ik je nu ga vertellen komt misschien hard aan.

 

Maar geloof me, het is je redding.
Het is de enige overtuiging die jou gaat helpen de balans terug te vinden.

Jij bent niet belangrijk. Het draait niet om jou.
Als alles in je leven lekker loopt, is het heel verleidelijk om je hele identiteit aan dat succes op te hangen. Kijk eens hoe goed ik het doe!

Maar als jij verantwoordelijk bent voor het succes, ben je ook verantwoordelijk voor het falen.
IK heb het verknald, IK ben niet goed genoeg.

Maar luister nog eens goed naar wat ik zeg: jij bent niet belangrijk. Het gaat niet over jou.
Je succes en je mislukkingen, ze draaien niet om jou. Ga maar eens diep vanbinnen bij jezelf voelen. Ver voorbij al die emoties en gedachten en overtuigingen. Daar, bij je eigenste ik, je diepste zelf, verandert niets, bij succes of falen. Vanbinnen ben je altijd dezelfde. Of je nu gelukkig bent of verdrietig. Alles onder controle hebt of je leven in de soep ziet lopen. Er is niets veranderd aan jouw ‘zijn’.

 

Jij bent niet belangrijk. Het gaat niet over jou.

 

Laat de overtuigingen los dat iets dankzij jou, ondanks jou of door jou gebeurt. Shit happens. Life happens. Zoek niet naar schuld, buiten of in jezelf. Het is wat het is. Ervaar de emoties, ga er doorheen en doe wat gedaan moet worden. Jij bent niet belangrijk. Het draait niet om jou.

Kun jij dat accepteren? Helpt dat jou verder of schept het verwarring? Ik ben benieuwd naar jouw ideeën hierover.

Wie zit er op mij te wachten?

Wie zit er op mij te wachten?

Wie zit er op mij te wachten?

Heb jij hem al gehad?
Dat stemmetje in je hoofd. Van die saboteur. Die charlatan. Die slechte versie van jezelf. Die stem die, vanuit de diepste krochten van je kwetsbare ego zachtjes in je oor fluistert: “Wie zit er nou op jou te wachten?”
“Wie denk jij dat je bent? Wat heb jij nou te bieden?”

 

Nou? Wie zit er op jou te wachten?

 

Je kan wel leuk aan je dienstenpakketje knutselen en op facebook de ideeën van anderen een dikke duim geven, zelf ben je gewoon een enorme prutser. Niemand hè. Er zit werkelijk niemand op jou te wachten.

En dat is ook zo. Er zit niemand op jou te wachten. Niemand.

Nu niet. Vorige week niet.
En als je zo doorgaat morgen ook niet.

 

Net zoals er tien jaar geleden niemand op Facebook zat te wachten.

 

Of op een iPhone. Of op One Direction. (Daar zit trouwens nog steeds niemand op te wachten, maar dat is een andere discussie. Eentje die je niet wilt voeren met miljoenen gillende pubermeisjes, geloof me.)

Ik weet wat me te doen staat. En jij ook.

Stap één. Stemmetje negeren.
Stap twee. Gewoon doorgaan met wat je te doen staat.

De feiten: een goed aanbod creëert vraag. Een interessant verhaal trekt luisteraars. Jouw lessen trekken leerlingen. Het lijkt ongelooflijk, maar dat is gewoon hoe het werkt. Hoe het leven in elkaar zit. Zodra en zolang jij ergens in gelooft, geloven anderen het ook.

Ga aan de slag. Ga doen wat je leuk vindt. Het hoeft nog niets groots te zijn. Begin klein, doe iets wat fijn voelt. Neem de eerste stap. En onthoud dat bij elke volgende stap dat stemmetje weer even zal proberen om alles bij het oude te houden. Je systeem houdt niet van veranderingen. Je systeem is behoudend, gericht op veiligheid.

Een stap zetten is moeilijk, zeker als je lang naar negatieve stemmetjes hebt geluisterd. Zodra jij iets probeert te veranderen aan je dagritme en gewoonten, aan je alledaagse beslommeringen, aan de manier waarop je werkt, aan het werk dat je doet, dan zullen de stemmetjes weer komen. Dan worden die vragen je weer gesteld: Kun jij dat wel? Zou je dat nou wel doen? Wie zit er op jou te wachten?

Lach dat stemmetje maar uit. Of negeer het volkomen. Zeg hardop “Dikke doei!” en ga aan de slag. Doe wat er gedaan moet worden. Neem dat volgende, kleine, overzichtelijke stapje.

Of neem een grote stap. Kan jou het schelen.

Aan wie geef jij de afstandsbediening van je emoties?

Aan wie geef jij de afstandsbediening van je emoties?

Aan wie geef jij de afstandsbediening van je emoties?

Dat is ook raar. Wham met Last Christmas op de radio. En het doet me niks.

Van dat nummer kreeg ik altijd jeuk. En pukkels. En heftige darmkrampen. Maar nu frons ik geen wenkbrauw. Ik voel geen irritatie opborrelen en stop geen vingers in mijn oren.

Niet dat ik blij word ofzo. Dat nou ook weer niet. Ik voel… ik voel gewoon helemaal niets. Ik registreer dat het nummer gedraaid wordt op de radio en dat is het dan. Ik ga verder met facturen invoeren. Hoe kan dat? Ik had het gister ook met Mariah Careys All I want for Xmas is you. Voor de duidelijkheid: ik heb een categorische hekel aan Mariah Carey. Om dan de hele maand december, drie keer per dag dat nummer te moeten aanhoren, is een verzoeking.

Volgens mij is het twee jaar geleden dat ik besloot om All I want for Xmas is you een leuk liedje te vinden. Dat BESLOOT ik. Zo maar. Op een dag, een heel gewone, doordeweekse, saaie dag (volgens mij was het een woensdag, of misschien toch een dinsdag zijn, het maakt niet uit, als je maar begrijpt dat het echt een héél gewone dag was) zei ik tegen mezelf: “Ik ga mezelf niet meer groen en geel ergeren aan dit liedje. Ik ga het gewoon leuk vinden.” En weet je wat zo raar is? Het is me nog gelukt ook. Ik vind All I want for Xmas is you een heel vrolijk kerstliedje. Niets meer en niets minder.

 

“Hoe ik me voel en hoe ik reageer, waar en wanneer: dat bepaal ik lekker zelf.”

 

Hoe lukt het me om irritatie om te bouwen naar iets dat op onverschilligheid lijkt? Is het omdat ik ouder (en dus wijzer en milder) word? Of ben ik muzikaal afgestompt? Wat op zich niet vreemd is, met de muziek waar mijn dochter naar luistert. Die zit de halve dag op Youtube, te hoofdknikken op het kabaal van DJ Vreselijk en MC Horrible.

Slechte muziek kan mij dus niet meer zo boos krijgen. Ik word meer en meer de baas over mijn emoties, in plaats van dat die maar te pas en te onpas mijn denken en doen overnemen.

Volgens mij heb ik dit te danken aan mijn ‘zelfstudie’. Regelmatig diepzelfduiken is heel gezond. Mantra’s als ‘Ik ben niet mijn gedachten, ik ben niet mijn gedrag’ werken echt. Ik leer steeds meer over Ik en Zelf en Zijn, over het kiezen van mijn gedachten en over afscheid nemen van de belemmerende overtuigingen en andere zeikstemmetjes in mijn hoofd.

 

Ik laat me niet meer zo snel gek maken.

 

Ik geef niets en niemand de afstandsbediening van mijn emoties. Hoe ik me voel en hoe ik reageer, waar en wanneer: dat bepaal ik lekker zelf.

Bewust leven, zelf je keuzes maken, dat vergt oefening. Het is een proces waarvan je niet elke dag de vorderingen ervaart, maar ze zijn er dus wel. Want elk jaar zing ik harder en vrolijker mee met de aftandse kerstliedjes op de radio.

Waar blijft Chris Rhea?

Over multitasken en hoe weinig het oplevert

Over multitasken en hoe weinig het oplevert

Over multitasken en hoe weinig het oplevert

Multitasken, ik ben er geweldig goed in.
Nog ‘even’ een zakelijk telefoontje plegen terwijl ik dochterlief een aai over haar bol geef, de was uit de droger trek, in een pan spaghettisaus roer, het journaal kijk en op mijn iPad mijn mail check. Ja, dat is knap, hè? Lekker efficiënt. Niet dus.

 

Er komt een moment waarop je erachter komt dat multitasken niet oplevert wat je wilt.

 

Zelfs al krijg je alle taken gedaan die gedaan moeten worden, voldoening brengt het niet. Dat wat je gedaan hebt, heb je, voor je gevoel, niet goed genoeg gedaan. Multitasken vindt plaats in dat kleine grijze stukje niemandsland tussen ‘efficiënt werken’ en ‘teveel hooi op je vork nemen’. Een grijs gebied vol bermbommen en handgranaten. Do not enter. Je valt al snel in de valkuil van steeds meer ‘moeten’ van jezelf en drukker worden in je hoofd.

 

Teveel tegelijk doen: ik probeer het weer af te leren.

 

Focus, is de nieuwe mantra. Eén ding tegelijk, zonder afleiding. Dat is verrekte moeilijk, want door al dat multitasken is mijn concentratievermogen tot het nulpunt gedaald. Het lukt me (nog) niet om anderhalf uur op de bank naar een film te kijken zonder daarnaast iets anders te doen. Twitteren, mailen of zelfs strijken: ik MOET multitasken, linksom of rechtsom. Met wederom dat probleem van alles half doen. De clou van de film mis ik, mijn tweets en mailtjes worden verkeerd geïnterpreteerd en mijn blouse zit nog vol kreukels.

 

Elke dag gaat het beter.

 

> Ik maak mijn to do-lijstjes niet meer zo vol, waardoor ik minder druk voel en meer voldoening.

> Ik maak eerst een klus af voordat ik aan een nieuwe begin. Grote klussen deel ik op in hapklare brokken van maximaal twee uur werk.

> Ik lees én beantwoord hooguit twee keer per dag mijn mail.

> Abonnementen op nieuwsbrieven en tijdschriften die ik toch niet lees heb ik opgezegd.

> Ik heb niet standaard Twitter en Facebook open staan en heb alle pushberichtpiepjes op mijn telefoon uitgezet.

> Ik ga een half uurtje vroeger naar bed en sport vaker.

Wat dat laatste met focus te maken heeft, weet ik niet. Ik kreeg zo maar zin om meer te sporten en ik heb er door die focus ook meer tijd voor.

 

Het resultaat is verbluffend.

 

> Ik ben rustiger in mijn hoofd en voel me fitter.

> Ik doe meer werk in minder tijd.

> Ik heb een beter gevoel over de taken die ik uitvoer en voel me minder schuldig over de dingen waar ik vandaag niet aan toegekomen ben.

Ik zie nu dat sommige acties helemaal niet zo efficiënt zijn. Bellen in de auto, bijvoorbeeld. Voor mij werkt dat niet. Ik rijd in een fijne maar lawaaierige cabrio, wat het voeren van een gesprek bijna onmogelijk maakt. Bovendien, ik wil de persoon die mij belt graag oprechte aandacht geven, maar dat lukt niet, als ik ook nog op de weg moet letten.

 

Oprechte aandacht, daar gaat het om.

 

Door oprecht aandacht te geven aan een taak, aan een mens, aan een plan, aan een idee, voed je het op een positieve manier. Daarmee inspireer je jezelf en anderen. Het geeft voldoening en energie.

 

“Twee dingen tegelijk doen is hetzelfde als nietsdoen.”

– Publilius Cyrus

 

Hoe behoud jij focus en rust op een drukke dag? Ik hoor graag je tips.

P.S. Saillant detail: terwijl ik dit stukje aan mezelf dicteer, rijd ik op de A7 ergens ter hoogte van Purmerend. Weer aan het multitasken, dus. Ooit komt het goed.