Aan wie geef jij de afstandsbediening van je emoties?

Aan wie geef jij de afstandsbediening van je emoties?

Aan wie geef jij de afstandsbediening van je emoties?

Dat is ook raar. Wham met Last Christmas op de radio. En het doet me niks.

Van dat nummer kreeg ik altijd jeuk. En pukkels. En heftige darmkrampen. Maar nu frons ik geen wenkbrauw. Ik voel geen irritatie opborrelen en stop geen vingers in mijn oren.

Niet dat ik blij word ofzo. Dat nou ook weer niet. Ik voel… ik voel gewoon helemaal niets. Ik registreer dat het nummer gedraaid wordt op de radio en dat is het dan. Ik ga verder met facturen invoeren. Hoe kan dat? Ik had het gister ook met Mariah Careys All I want for Xmas is you. Voor de duidelijkheid: ik heb een categorische hekel aan Mariah Carey. Om dan de hele maand december, drie keer per dag dat nummer te moeten aanhoren, is een verzoeking.

Volgens mij is het twee jaar geleden dat ik besloot om All I want for Xmas is you een leuk liedje te vinden. Dat BESLOOT ik. Zo maar. Op een dag, een heel gewone, doordeweekse, saaie dag (volgens mij was het een woensdag, of misschien toch een dinsdag zijn, het maakt niet uit, als je maar begrijpt dat het echt een héél gewone dag was) zei ik tegen mezelf: “Ik ga mezelf niet meer groen en geel ergeren aan dit liedje. Ik ga het gewoon leuk vinden.” En weet je wat zo raar is? Het is me nog gelukt ook. Ik vind All I want for Xmas is you een heel vrolijk kerstliedje. Niets meer en niets minder.

 

“Hoe ik me voel en hoe ik reageer, waar en wanneer: dat bepaal ik lekker zelf.”

 

Hoe lukt het me om irritatie om te bouwen naar iets dat op onverschilligheid lijkt? Is het omdat ik ouder (en dus wijzer en milder) word? Of ben ik muzikaal afgestompt? Wat op zich niet vreemd is, met de muziek waar mijn dochter naar luistert. Die zit de halve dag op Youtube, te hoofdknikken op het kabaal van DJ Vreselijk en MC Horrible.

Slechte muziek kan mij dus niet meer zo boos krijgen. Ik word meer en meer de baas over mijn emoties, in plaats van dat die maar te pas en te onpas mijn denken en doen overnemen.

Volgens mij heb ik dit te danken aan mijn ‘zelfstudie’. Regelmatig diepzelfduiken is heel gezond. Mantra’s als ‘Ik ben niet mijn gedachten, ik ben niet mijn gedrag’ werken echt. Ik leer steeds meer over Ik en Zelf en Zijn, over het kiezen van mijn gedachten en over afscheid nemen van de belemmerende overtuigingen en andere zeikstemmetjes in mijn hoofd.

 

Ik laat me niet meer zo snel gek maken.

 

Ik geef niets en niemand de afstandsbediening van mijn emoties. Hoe ik me voel en hoe ik reageer, waar en wanneer: dat bepaal ik lekker zelf.

Bewust leven, zelf je keuzes maken, dat vergt oefening. Het is een proces waarvan je niet elke dag de vorderingen ervaart, maar ze zijn er dus wel. Want elk jaar zing ik harder en vrolijker mee met de aftandse kerstliedjes op de radio.

Waar blijft Chris Rhea?

Over multitasken en hoe weinig het oplevert

Over multitasken en hoe weinig het oplevert

Over multitasken en hoe weinig het oplevert

Multitasken, ik ben er geweldig goed in.
Nog ‘even’ een zakelijk telefoontje plegen terwijl ik dochterlief een aai over haar bol geef, de was uit de droger trek, in een pan spaghettisaus roer, het journaal kijk en op mijn iPad mijn mail check. Ja, dat is knap, hè? Lekker efficiënt. Niet dus.

 

Er komt een moment waarop je erachter komt dat multitasken niet oplevert wat je wilt.

 

Zelfs al krijg je alle taken gedaan die gedaan moeten worden, voldoening brengt het niet. Dat wat je gedaan hebt, heb je, voor je gevoel, niet goed genoeg gedaan. Multitasken vindt plaats in dat kleine grijze stukje niemandsland tussen ‘efficiënt werken’ en ‘teveel hooi op je vork nemen’. Een grijs gebied vol bermbommen en handgranaten. Do not enter. Je valt al snel in de valkuil van steeds meer ‘moeten’ van jezelf en drukker worden in je hoofd.

 

Teveel tegelijk doen: ik probeer het weer af te leren.

 

Focus, is de nieuwe mantra. Eén ding tegelijk, zonder afleiding. Dat is verrekte moeilijk, want door al dat multitasken is mijn concentratievermogen tot het nulpunt gedaald. Het lukt me (nog) niet om anderhalf uur op de bank naar een film te kijken zonder daarnaast iets anders te doen. Twitteren, mailen of zelfs strijken: ik MOET multitasken, linksom of rechtsom. Met wederom dat probleem van alles half doen. De clou van de film mis ik, mijn tweets en mailtjes worden verkeerd geïnterpreteerd en mijn blouse zit nog vol kreukels.

 

Elke dag gaat het beter.

 

> Ik maak mijn to do-lijstjes niet meer zo vol, waardoor ik minder druk voel en meer voldoening.

> Ik maak eerst een klus af voordat ik aan een nieuwe begin. Grote klussen deel ik op in hapklare brokken van maximaal twee uur werk.

> Ik lees én beantwoord hooguit twee keer per dag mijn mail.

> Abonnementen op nieuwsbrieven en tijdschriften die ik toch niet lees heb ik opgezegd.

> Ik heb niet standaard Twitter en Facebook open staan en heb alle pushberichtpiepjes op mijn telefoon uitgezet.

> Ik ga een half uurtje vroeger naar bed en sport vaker.

Wat dat laatste met focus te maken heeft, weet ik niet. Ik kreeg zo maar zin om meer te sporten en ik heb er door die focus ook meer tijd voor.

 

Het resultaat is verbluffend.

 

> Ik ben rustiger in mijn hoofd en voel me fitter.

> Ik doe meer werk in minder tijd.

> Ik heb een beter gevoel over de taken die ik uitvoer en voel me minder schuldig over de dingen waar ik vandaag niet aan toegekomen ben.

Ik zie nu dat sommige acties helemaal niet zo efficiënt zijn. Bellen in de auto, bijvoorbeeld. Voor mij werkt dat niet. Ik rijd in een fijne maar lawaaierige cabrio, wat het voeren van een gesprek bijna onmogelijk maakt. Bovendien, ik wil de persoon die mij belt graag oprechte aandacht geven, maar dat lukt niet, als ik ook nog op de weg moet letten.

 

Oprechte aandacht, daar gaat het om.

 

Door oprecht aandacht te geven aan een taak, aan een mens, aan een plan, aan een idee, voed je het op een positieve manier. Daarmee inspireer je jezelf en anderen. Het geeft voldoening en energie.

 

“Twee dingen tegelijk doen is hetzelfde als nietsdoen.”

– Publilius Cyrus

 

Hoe behoud jij focus en rust op een drukke dag? Ik hoor graag je tips.

P.S. Saillant detail: terwijl ik dit stukje aan mezelf dicteer, rijd ik op de A7 ergens ter hoogte van Purmerend. Weer aan het multitasken, dus. Ooit komt het goed.