Wat ik in de keuken leerde van mijn oma over het schrijven van teksten

Snel wat teksten schrijven. Even een blog posten.
Ik probeer dat regelmatig. In één keer goed. En klaar.

Soms lukt het. Meestal niet.
“Accepteer dat nou eens,” zeg ik tegen mijn ongeduldige zelf.
Je kunt niet alles in één keer goed doen. Moet je ook niet willen.

Schrijven is een proces.
Een proces van ingeving, creativiteit, uitwerking, beoordeling en bijschaven. En tijd.
Tijd is een belangrijk element. Tijd in de vorm van geduld, van timing, van rijping.

Het is als in de keuken: het deeg moet rijzen, de taart moet bakken, het vlees moet rusten voor je het aansnijdt.
De keuken is een fijne plek voor een schrijver. Hij kan er schrijven, vindt er inspiratie in herinneringen die de geuren oproepen en struikelt er over de metaforen.

Oudjaarsdag.
De enige dag in het jaar dat mijn vader zijn garage als werkterrein verruilde voor de keuken. Blauw keukenschort. Beduimeld briefje met oma’s recept. Flesjes bier. Pink Floyd. Gefascineerd keken mijn broertje en ik toe hoe hij oliebollen maakte, in plaats van auto’s. Hoe hij vloekte en tierde als de mixer het beslag in zijn gezicht spetterde.
Hoe het beslag, op de verwarming, met een natte theedoek eroverheen, rees tot twee keer de hoeveelheid.

Tijd. Meer had het niet nodig.

Mijn oma had nog meer recepten. Voor koekjes, en cake.
Ik heb heel wat woensdagmiddagen met haar doorgebracht in de keuken. In haar cakes prikte ze gaatjes, met een breinaald. Ik kreeg dan een veelbetekenende knipoog en terwijl zij de cakegaatjes volgoot met Drambuie, oefende ik op de mijne.

“Alles heeft tijd nodig. Je kunt gras niet sneller laten groeien door eraan te trekken.”

Oma’s cake was een begrip in de familie. Toch maakte ik liever koekjes. Beetje spelen met vormpjes, eigeel en amandelschaafsel.
Als de koekjes de oven in gingen, zette mijn oma de kookwekker. We speelden Memory tot we teruggerinkeld werden naar de keuken. Oma tuurde door het ovenraam. Ik tuurde met haar mee.
“Denk je dat ze klaar zijn, Eva?” vroeg ze dan.
Ik had geen idee. Vanuit mijn ooghoeken keek ik naar mijn oma. Als ze met haar trouwring tegen het ovenraam tikte, wist ik dat ze graag het deurtje wilde opentrekken. Dan zouden ze dus wel klaar zijn. Als ze met haar ogen naar de keukenwekker zocht, zei ik: “Nou, volgens mij moeten ze nog wel vijf minuutjes.”

Zo leerde ik koekjes bakken. En later ook biefstukken.
“Weg met die margarine,” riep mijn oma. “De oorlog is voorbij. Biefstukken bak je in de roomboter. Peper en zout pas strooien na het keren. En na het bakken niet op een koud bord leggen. Daar schrikt zo’n koe van. Warm bord, stukje folie eroverheen. Laat ‘m even rusten, dat snijdt en smaakt beter.”

Tijd. Het is in elk creatieproces een belangrijke factor. Ook bij het schrijven van teksten of een blog. Ergens zet je een punt en in plaats van dat je dan meteen begin te corrigeren, schrappen en herschrijven, laat je het rusten.
Ga wat anders doen. Buiten wandelen. Een cake bakken. Een potje Memory spelen met een eigenwijs kind.

Laat de eerste versie van je blog een dagje liggen.
Van de frisse blik waarmee je dan je tekst afmaakt, knapt hij op. Je mes gaat er makkelijker doorheen. En de toevoegingen die je doet smaken goed.

Lees ook: Waarom je niet te veel tijd moet besteden aan het schrijven van je blog 

Showing 2 comments
  • ewd
    Beantwoorden

    Het schrappen van tekst, dat is wat ik van jou leerde.. iedere keer als ik schrijf.. Hang jij als een Engeltje boven mijn hoofd.. En dat met een workshop van één dag bij jou.

    • Eva Smitt
      Beantwoorden

      Hahaha, wat leuk te horen, Erik! Gelukkig als een engeltje en niet als een duivel of een boze heks.

Leave a Comment

Durf te vragen

Heb je een vraag? Ik beantwoord 'm graag.

Not readable? Change text. captcha txt
0

Start typing and press Enter to search