Mijn Miracle Mornings: week 6

Maandag 19 december: Miracle Morning 26

 

Het is fantastisch winterweer. Koud, droog, weinig wind, veel zon. Houden zo, tot maart.

Mijn Daily Lunch Walk brengt mij en de honden zoals elke dag (nou ja, bijna elke dag) naar het bos. Soms gaan we links, dan weer rechts. Net hoe mijn pet staat. Of de wind.

Ik hou van het bos. Vooral van het Amsterdamse Bos. Omdat het Amsterdams is. Ook hier in Amstelveen. Omdat het mijn achtertuin is. De mooiste die ik ooit had. Omdat je er heerlijk kunt verdwalen maar nooit de weg kwijt bent. Omdat het is aangelegd met hand, schep en kruiwagen. Omdat het geen Vondelpark is. Omdat er altijd iets te doen is, als je iets wil doen. Omdat er lekker niks te doen is, als je niks wil doen. Omdat er veel hondjes zijn. Mijn hondjes houden van hondjes. Daarom.

 

“Ik voel me vrij. Ik voel geen moeten.”

 

Dinsdag 20 december: Miracle Morning 27

 

Oeps. Ik heb The Jane Austen Book Club nog niet uit. Het is een erg leuk boek, maar ik heb de afgelopen week meer geschreven dan gelezen. Om mijn gemiddelde van één boek per week te halen, ben ik toch gewoon begonnen aan een volgend boek. Een luisterboek: Belgravia, van Downton Abbey-auteur Julian Fellowes. Slim van me, want als je geen tijd hebt om te lezen, heb je vaak wel tijd om te luisteren. Ik boekluister tijdens het uitlaten van de honden, als ik kook, in de auto en zelfs tijdens het stofzuigen. Belgravia speelt zich af rond de tijd dat Jane Austen haar romans schreef, dus ik dompel me deze week weer helemaal onder in Britse aristocratie. Jolly good, my dear.

Woensdag 21 december: Miracle Morning 28

 

Eindelijk. De kortste dag. De langste nacht.
Nog een week of zes en ik kom weer in mijn lentestand.

Ik ben niet zo goed in winters.
Ik drink te veel wijn, kook te vet en eet te veel. Ik zie bleek, ben moe en voel me oud.

De Miracle Mornings helpen wel. De rust waarmee ik de dag begin, helpt me afstand te nemen van de mensen die ik tegenkom op straat, of in de supermarkt. Zij zijn ook moe, als in: afgedraaid. Dat is een ander soort vermoeidheid dan ik denk te hebben. Ik sta om 05.30 uur op om dingen te doen die ik leuk vind, die me helpen groeien. Zij zijn moe van de ratrace, van achter de feiten aanlopen, van ‘moeten’. Ik voel geen moeten. Ik voel me vrij.

 

Donderdag 22 december: Miracle Morning 29

 

Wat een raar jaar was 2016. Raar. Ik kan geen ander woord bedenken.

De hoogtepunten waren euforisch. De dieptepunten, vooral op het wereldtoneel, intens verdrietig. Schrijven helpt mij bij het verwerken van wat er om me heen gebeurt. Schrijven is mijn wapen. Schrijven is mijn troost. Ik heb dit jaar veel geschreven. Zeker sinds ik aan Miracle Mornings doe, schrijf ik meer dan ik ooit gedaan heb. Ik wil boeken schrijven en publiceren, en ik wil spreken op events. Over schrijven. Over durven. Over doen. En ik wil met oudere mensen schrijven. Ik ga naar een bejaardenhuis en ik ga de mensen daar, die vol prachtige verhalen zitten, aan het schrijven krijgen.

En zo heb ik nog veel meer plannen. Ik zal keuzes moeten maken, focus moeten aanbrengen. Maar dat 2017 een bijzonder jaar wordt, dat is me nu al duidelijk. Begin januari ga ik mijn plannen voor 2017 uitwerken. Nu gun ik mezelf rust. Volgende week ga ik naar Suriname. 28 graden. Roti kip. Dansen. Zwembad. Boek. Niks.

Ik wens je fijne dagen, zoek de warmte op bij elkaar. De wereld is een klotezooi. Laten wij er wat moois van maken. Spreek je uit naar je naasten. Bid voor Aleppo, en voor Berlijn. Ga vol goede moed het nieuwe jaar in. Kies doelen, bedenk plannen. Maak van 2017 je mooiste jaar ooit. Durf te schrijven. Het zit allemaal al in jou.

0 reacties

Een reactie versturen

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.